AFSCHEID
Ik wist dat Lewy Body niet geneest
En het is voor ons beiden soms heel zwaar geweest
Ook dat het steeds erger met je werd wist ik wel
Maar het einde kwam nog verrassend snel.
Door een stomme val kwam je in het ziekenhuis terecht
Dat werd je laatste gevecht
Ik wou je nog niet kwijt
Maar voor jou was het tijd
Ik heb je nog naar huis gebracht
En daar ben je in ’t holste van de nacht
stilletjes heengegaan…….
en plots was het allemaal gedaan.
Wat witte asse op het groene gras
Is alles wat er nog van je was
Maar de wind neemt je mee in de lucht
voor je laatste vrije vlucht
de wijde wereld in…..
helemaal naar je zin.
De ziekte, de zorg, het stille verlies, ’t was zwaar en duurde lang
We waren dikwijls triest, boos en bang
En nu ik niet meer sterk moet zijn,
voel ik me zo leeg met alleen maar pijn.
Want al viel er een zware last van mijn schouder,
mijn leven werd alleen maar kouder
Er is geen jij en ik meer, dus ook geen WIJ
Mijn wereld is uit evenwicht, helemaal slagzij.
Nu ik je niet meer kan vasthouden,
begint eigenlijk het echte rouwen.
En tijd kruipt vliegend, of vliegt kruipend voorbij
Ik tel de maanden en elke dag erbij
Veel mooie herinneringen zijn goed,
omdat je daarmee verder moet.
Maar ze verergeren alleen maar het gemis
omdat al dat mooie er nu écht niet meer is
We hebben het samen zó goed gehad.
En nu vallen mijn tranen in een leeg gat.
Tranen voor mijn lief dat er niet meer is
En voor mijn eigen vreselijke gemis.
Ik houd je nog vast…..