Op vrijdag 27 juni vierden we de Dag van de Mantelzorg met een event in Gent, speciaal voor mantelzorgers. We organiseerden de theatervoorstelling ‘Vertedernadermij’ van Pascale Platel. Het was een ontroerende en grappige solovoorstelling over rouw, verlangen en de zoektocht naar verbinding. Na de voorstelling gingen we in gesprek met Pascale. Over de kracht van tederheid, de betekenis van zorg en waarom een vliegtuigstoel soms je hele leven overhoop kan halen.
Waar gaat ‘Vertedernadermij’ over?
Pascale: Ik sta op een kruispunt in mijn leven: mijn relatie is voorbij, mijn ouders zijn overleden en mijn bulex is kapot. Hoog tijd om te vertrekken. Op een vlucht naar Nepal probeer ik mijn verdriet van me af te schrijven. Maar dan duwt de passagier voor mij zijn stoel naar achteren, mijn laptop klapt dicht en er is geen ruimte meer om hem opnieuw open te doen. Ik begin mijn gedachten dan maar luidop te zeggen, om ze niet te vergeten. En plots luistert het hele vliegtuig mee. Een oude man naast me, op stoel 7B, zegt: “Mensen reageren op verdriet door je hun eigen verdriet te vertellen.” En hij heeft gelijk. Vertedernadermij is een tragikomische voorstelling over liefdesverdriet, en de vaak onbeholpen pogingen van anderen om je daarin te troosten.
Je speelde de voorstelling voor mantelzorgers. Riep dat iets bijzonders op bij jou?
Pascale: Ik had eigenlijk verwacht dat het veel zou losmaken bij mezelf maar het publiek was vooral heel stil en aandachtig. Misschien zijn mantelzorgers dat gewoon: meer bezig met geven dan met ontvangen. Maar achteraf hoorde ik dat het hen raakte en dat deed mij dan weer veel deugd. Ik voelde veel respect voor die mensen. Ze zetten zich met zoveel toewijding in voor een ander en dat is bijzonder om voor te mogen spelen.
Je tante woont in Seniorcity, waar de voorstelling doorging. Voelde dat anders dan anders?
Ja, zeker. Het raakte me. Mijn moeder en mijn andere tante hebben hier ook gewoond. Tijdens het spelen dacht ik veel aan hen. Het voelde persoonlijk maar ook vertrouwd. Alsof ik op een plek stond waar ik iets mocht teruggeven.
Stel dat je ooit een voorstelling zou maken over mantelzorg. Wat zou het scenario zijn?
Twee mensen die dicht bij elkaar zitten. Je ziet niet meteen wie voor wie zorgt. Die verwarring zou ik mooi vinden, omdat het iets zegt over gelijkwaardigheid. Zorg mag zacht zijn en wederkerig. Mantelzorg is vaak een vorm van liefde. En dat mag je op je eigen manier invullen.
Wat hoop je dat mensen meenemen uit ‘Vertedernadermij’?
Dat ze geraakt worden door iets herkenbaars. Door de humor, het verdriet of de kleine momenten van vreugde. Als mensen achteraf nog aan het woord ‘Vertedernaderen’ denken, dan ben ik al blij. Ik heb het zelf bedacht. Vind je het geen mooi woord?
Heb je één gouden tip voor mantelzorgers?
Verlies jezelf niet uit het oog. Zorg dragen begint bij goed voor jezelf zorgen.