Gedicht van een mantelzorger

We mochten opnieuw een fantastisch gedicht ontvangen van onze huisdichter:

de nacht valt weer
de zoveelste al
‘k kan even niet meer
dra een “bed-in-val”

morgen verdelen we wel
de tijd tussen hen twee
eentje in huis met humor en spel
en eentje veilig in wzc

de “dief in de nacht”
wie houdt hem tegen?
doch ik hou de wacht
in zon en in regen

en beiden verbazen ze elke dag
vriend en familie, met leven
“against all odds”, en dat mag
ze hebben zoveel nog te geven

dus laden wij op onder ons laken
en bidden om sterkte en rust
dat we “de volgende” ook door geraken
liefst niet totaal uitgeblust

Wil je zelf ook een gedicht delen met ons? Dat kan! Stuur je verhaal door naar pieter.vanreybrouck@i-mens.be.

Interview: mantelzorg tijdens corona

"Ik ben blijven doorgaan, er was geen andere optie."

Steunpunt Mantelzorg interviewde mantelzorger Leen. Leen is een goedlachse, sympathieke dame uit Antwerpen. Ze zorgt al een tijdje voor haar moeder en vertelt ons hoe ze de coronacrisis ervaren heeft als mantelzorger. 

Kan je ons wat meer vertellen over je mantelzorgsituatie? 
3 jaar geleden wist mijn moeder niet meer welke dag het was. Ze was in de war. Ik dacht eerst dat dit iets banaals was maar naarmate de dagen verstreken, bleek het toch iets ernstig te zijn. Een paar dagen later bracht ik haar naar de spoed omdat ik er niet gerust in was. De dokter zei dat ze een tekort aan zuurstof heeft gehad door een verstopping in de halsslagaders. Ze werd in de zomer opgenomen in het ziekenhuis. Juist op dat moment stonden we klaar om op reis te gaan. Ook al zei mijn moeder dat we de reis niet moesten annuleren, bleef het een zeer moeilijke beslissing om te vertrekken. Voor ik vertrok heb ik een netwerk ingeschakeld van tantes, nonkels, kleinkinderen… om mijn mama en papa te ondersteunen. We kregen veel reacties van familieleden om voor mijn ouders te zorgen. Ik kon met een gerust gevoel vertrekken.  

“Het moeilijke was dat er een verschil in visie was over zorg binnen onze familie” 

Hoe werd de zorg geregeld toen je moeder terug naar huis mocht? 
Toen ik terug was van reis kreeg ik te horen dat mijn moeder twee kleine ingrepen nodig had. En dat we moesten afwachten wat de schade zou kunnen zijn. We zijn toen vrij snel met de familie samengekomen om te kijken welke zorg er nodig was. Uit de gesprekken bleek dat er verschillende visies over zorg waren binnen de familie. Er waren familieleden die de zorg zo snel mogelijk uit handen wilden geven, terwijl ik eerst de situatie rustig wilde bekijken, evalueren en mijn ouders de tijd wou geven om alles te verwerken met hulp van de familie. In eerste instantie wilden mijn ouders geen hulp van externen. Daarom besloten we om de meeste zorg op ons te nemen: boodschappen doen, wassen, koken, gezelschap houden… Poetshulp hadden we wel ingeschakeld.  

Wanneer is het moment dan gekomen dat je professionele hulp hebt ingeschakeld? 
Vanaf dat ook mijn papa gezondheidsproblemen begon te krijgen en verschillende keren opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Een negental maand nadien is mijn papa overleden. Door het overlijden van mijn vader ging ik mij nog meer gaan toeleggen op de zorg van mijn mama. Hoofdzakelijk om haar emotioneel te ondersteunen. Samen met de familie was ik ook bezorgd over mijn moeder. De angst voor een val of angst dat er iets zou gebeuren was groot na het overlijden van mijn papa. Daarom hebben we ook snel samen de stap gezet om te verhuizen naar een serviceflat. Ook om haar het gevoel te geven dat er veel mensen in haar buurt zijn.  

 Hoe beleefde je mama de verhuis naar een serviceflat? 
Het was de beste keuze. Ze had heel veel te verwerken op dat moment. Ze zat in een rouwproces en in een nieuwe omgeving…  Gedurende de eerste maanden verliep alles goed. Ze zat samen met medebewoners om te kaarten en er werden allerlei leuke activiteiten georganiseerd… Dat had een positief effect op haar rouwproces en haar aanpassing aan de nieuwe omgeving. Maar toen kwam corona.  

 Hoe heb je corona ervaren als mantelzorger?  
Er mocht tijdens corona maar één vaste mantelzorger de serviceflat bezoeken. Ik was de enigste van de familie die dit kon opnemen. Dat was niet evident want ik ben verantwoordelijke van een kinderopvang. In de kinderopvang werden wij zeer snel geconfronteerd met corona. Wij moesten open blijven en de zorg opnemen voor onze kinderen. Toen het land plat lag en niks meer open was, kwamen hoofdzakelijk de kindjes van zorgverleners, dokters, poetspersoneel en winkelbedienden… naar onze opvang. In het begin van de coronaperiode werd bij ons ook zeer weinig gewerkt met beschermingsmateriaal en dat gaf mij heel veel angst om besmet te worden en het daarna door te geven aan mijn moeder. Maar ook omgekeerd. Als ik naar de serviceflat ging, nam ik de lift, deed ik verschillende deuren open… Hierdoor had ik ook angst om de kinderen op mijn werk en collega’s te besmetten. Dat zou een ramp geweest zijn. Ik had ook heel veel angst voor mijn eigen gezondheid. Maar anderzijds had ik niet veel keuze. Het was doen en blijven gaan.  

“Het conflict beleven om met je moeder aan tafel te zitten vond ik heel erg.” 

Heeft de coronaperiode gezorgd voor minder ondersteuning? 
Ja, zo viel bijvoorbeeld de poetshulp weg in de eerste lockdown. Een extra zorgtaak die erbij kwam. Voor de coronaperiode ging mijn moeder regelmatig eten bij mijn zus of broer. Door corona stopte dat ook. Mijn moeder mocht haar serviceflat zelf niet meer uit. Hierdoor moest ik meer naar de winkel, ik moest controleren of ze nog voldoende eten had en of ze niks te kort kwam. Alle zorg viel op mijn schouders en dat was heel zwaar. Op een bepaald moment had mijn moeder nog eens zin in frietjes. Ik had er gekocht en ze vroeg ‘jij eet toch mee?’. Ik vond het zeer moeilijk om hiermee om te gaan. Ik stelde voor dat ik ging mee eten maar aan een andere tafel. Ze reageerde daar zeer negatief op. ‘Daar hebben we ook niks aan’ zei ze. Het conflict beleven om met je moeder aan tafel te zitten vond ik heel erg. Ik heb dan uiteindelijk bij haar aan tafel gezeten.   

Ook de emotionele ondersteuning voor mijn moeder viel weg. Ze is een zeer sociale persoon en door corona kon ze niet meer gaan kaarten met haar medebewoners of deelnemen aan leuke activiteiten. Toch probeerde ze hier oplossingen voor te zoeken. Ze ging af en toe gaan wandelen met een medebewoner waarbij ze dan stiekem bij een oudere dame in de buurt een koffie ging gaan drinken… Ze was soms ongehoorzaam maar ik denk dat ze het ook niet altijd even goed wist wat wel en niet mocht.  

Kan je toch een lichtpuntje meedelen uit de coronaperiode? 
Er zijn zeker ook lichtpuntjes geweest. Zo is mijn moeder in de coronaperiode 85 jaar geworden. Omdat we dit niet samen konden vieren heb ik gevraagd aan familie, vrienden en kennissen om haar een kaartje voor haar verjaardag op te sturen. Ze had in totaal 50 kaartjes gekregen. Ze wist niet wat haar overkwam. Zo blij dat ze was. Als bedanking hadden we dan cupcakes gekocht voor iedereen van de serviceflat en familie. Ze konden die dan op een veilige manier komen afhalen. Dat zijn eigenlijk allemaal manieren geweest om toch maar het beetje contact met de buitenwereld te hebben.  

Wil je zelf ook je verhaal delen met ons? Dat kan! Stuur je verhaal door naar pieter.vanreybrouck@i-mens.be

Bewaak je grenzen, het helpt om de zorg vol te houden.

Hoe bewaak ik mijn grenzen als mantelzorger?

Je probeert de zorgbehoevende persoon zo goed mogelijk te verzorgen en op te vangen. Hierdoor leg je in eerste instantie de focus volledig op je naaste. Nochtans is het erg belangrijk om ook aan jezelf te denken. Het is helemaal niet egoïstisch. Zorg dragen voor een ander, begint bij jezelf. Maar hoe doe je dat? Hoe bewaak je nu je grenzen en hoe stel je grenzen op?
We geven je hieronder enkele tips:

  1. Stel een to-do-lijst op.
    Maak elke ochtend een to-do-lijst op voor de volledige dag. Schrijf de zaken op die je wil doen en zorg voor minstens 3 ontspanningsmomenten. Lukt het niet om ontspanningsmomenten in te plannen? Verdeel dan de taken in noodzakelijke en minder noodzakelijke taken. En schrap een minder noodzakelijke taak.

  2. Denk na over de zorgtaken die je opneemt en durf nee te zeggen.

    Zeg niet zomaar ja tegen alle zorgtaken. Stel jezelf de volgende vragen: “wil ik dit doen? Hoeveel tijd zal dit in beslag nemen? En past dit in mijn agenda?”. Durf ook nee te zeggen. Dit is absoluut niet eenvoudig, maar wel noodzakelijk. Iedereen heeft een grens. En als die grens meerdere keren overschreden wordt, stapelen de spanningen en frustraties zich alleen maar op.

  3. Praat met iemand wanneer de zorg je te veel wordt.
    We hebben allemaal wel eens een moment dat het te veel wordt. Dat is perfect normaal. Probeer deze gevoelens niet op te kroppen, maar spreek erover met iemand.

  4. Neem tijd voor jezelf.
    Onbewust vinden we vaak dat we maar mogen genieten als het werk gedaan is. Maar bij mantelzorg is dat moeilijk. De zorg is nooit gedaan. Durf tussendoor eens tijd te nemen voor jezelf en laat de zorg even los. Iedereen heeft er baat bij: jijzelf, de zorgvrager, de omgeving… Probeer elke week een moment te nemen voor volledige ontspanning.

  5. Cijfer jezelf niet weg.
    Het is absoluut niet verplicht jezelf volledig weg te cijferen. Zorg met andere woorden dus even goed voor jezelf als voor de zorgvrager. Je zal alleen maar betere zorg kunnen verlenen en jezelf beter voelen als je ook goed voor jezelf zorgt.

  6. Accepteer complimentjes of aangeboden hulp.
    Het aanvaarden van complimenten of helpende handen vergroot je draagkracht. Veeg ze niet van tafel, maar ontvang ze. Het is niet evident om met complimenten of een uitgestoken hand om te gaan maar het geeft wel veel energie.

  7. Volg een vorming.
    Je grenzen opstellen en bewaken is echt niet eenvoudig. Je weet vaak gewoon niet waar je grenzen precies liggen. Ga aan de slag en ga op zoek naar je grenzen als mantelzorger door deel te nemen aan vormingen. Je komt hierdoor in contact met andere mantelzorgers en hun verhalen. Bekijk gerust ons aanbod vormingen.

Persbericht: Dag van de Mantelzorg

Een botanische tuin door en voor mantelzorgers.

Op 23 juni zetten we traditiegetrouw mantelzorgers in de bloemetjes. Een welverdiende merci voor alle zorg die ze opnemen voor iemand die hen lief is. Maar mantelzorgers bedanken is niet voldoende. Steunpunt Mantelzorg, Liever Thuis LM en Coponcho pleiten voor structurele ondersteuning op verschillende vlakken, het hele jaar door. “Wij willen geen verwelkte bloemen na de actiedag, maar een botanische tuin aan ondersteuning voor mantelzorgers. Een tuin waarin mantelzorgers ook de vruchten kunnen plukken van een goed beleid.”

Als je partner, kind, ouder, vriend of buur ziek wordt of een handicap, psychische problematiek of andere zorgbehoefte heeft, rol je in mantelzorg. Het voelt vanzelfsprekend en normaal aan om je dierbare te ondersteunen en te helpen. Dat doet maar liefst 1 op 5 Vlamingen.[1]

Hoewel ruim 8 op 10 mantelzorgers een goed gevoel heeft bij hun mantelzorg, zelfs in COVID-tijden, is het voor hen niet altijd evident om die zorg op te nemen en te blijven dragen[2]. Soms komt het welzijn en de gezondheid van de mantelzorger onder druk te staan door de zorgzwaarte en de verschillende rollen die ze combineren. Hun draagkracht is niet oneindig. Steun op maat is nodig. En liefst structureel.

Structurele steun

We zien goede beleidsinitiatieven ontspruiten. Bijvoorbeeld de middelen voor zorgzame buurten in Vlaanderen, waar zorg gedeeld wordt door formele en informele spelers. Of het nieuwe Vlaams Mantelzorgplan dat in opmaak is. Ook op federaal niveau leeft het thema mantelzorg. Sinds de lancering van de officiële erkenning voor mantelzorgers op 1 september 2020 vroegen reeds meer dan 10.000 mantelzorgers een statuut aan. Veel mantelzorgers blijven echter met een leeg gevoel achter door de vele hiaten in deze wetgeving. Zo geven mantelzorgers aan dat de wetgeving te ingewikkeld is, vooral een administratieve procedure is, en het mantelzorgverlof niet op maat gemaakt is van mantelzorgers.

En daar knelt nog teveel het schoentje. Wij hebben als mantelzorgverenigingen de expertise en kennis over hoe die botanische tuin aan ondersteuning verzorgd kan worden. Die expertise hebben we opgebouwd doorheen jaren nauw contact met allerhande mantelzorgers. Zo hebben we een goed zicht op welke voedingsstoffen nodig zijn om er een sterke en levendige tuin van te maken voor mantelzorgers. We weten bijvoorbeeld dat mantelzorgers snakken naar flexibele verlofstelsels die het zowel praktisch als financieel haalbaar maken om werken en zorgen te combineren. Toch worden wij, en dus ook de stem van de mantelzorger, te weinig gehoord.

We vragen dan ook meer inspraak bij de opmaak, implementering,  opvolging en evaluatie van beleidsinitiatieven zoals het mantelzorgstatuut, het Vlaams dementieplan en het Vlaams Mantelzorgplan. Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat het mantelzorgstatuut wel een volwaardige erkenning biedt en sociale rechten geeft aan mantelzorgers. En kunnen we van het Vlaams dementieplan en het Vlaams Mantelzorgplan echte instrumenten maken die de randvoorwaarden creëren om het mantelzorgbeleid van de komende jaren in volle bloei te laten komen.

Contact Steunpunt Mantelzorg
Naomi De Bruyne, 0493 16 58 92
naomi.debruyne@steunpuntmantelzorg.be
www.steunpuntmantelzorg.be

Contact Liever Thuis LM
Mario Schelfhout, 02 542 87 09
Mario.schelfhout@lm.be
www.lieverthuislm.be

Contact Coponcho
Sarah Van den Bogaert,
0474 38 61 82
Sarah.vandenbogaert@coponcho.be
www.coponcho.be

[1] SVR. (2015). Informele zorg in Vlaanderen in dalende lijn? Vlaams Overheid.
[2] Lambotte, D., De Koker, B., De Bruyne, N. & De Witte, N. (2020).  De beleving van mantelzorgers in tijden van COVID-19 Onderzoeksrapport. Gent: Hogeschool Gent & Steunpunt Mantelzorg. Te raadplegen via: Hogeschool Gent Onderzoek mantelzorgers tijdens coronaperiode

Gedicht van een mantelzorger

Een nieuw gedicht van een mantelzorger!

Het gedicht is geschreven door Debora Kyndt. Ze is één van de vele mantelzorgers die een gedicht hebben doorgestuurd voor de gedichtenwandeling in Brugge. Vanaf de Dag van de Mantelzorg (23 juni) tot 7 juli kan je deze gedichten lezen tijdens een heuse mantelzorggedichtenwandeling. Kaartjes met de route voor de wandeling kan je vinden in de buurtcentra, het Huis van de Bruggeling, de toeristische dienst en de bibliotheek (hoofdbib en filialen)!

Meer info via: Brugge viert Dag van de Mantelzorg met mooie woorden voor mantelzorgers – Stad Brugge

 

Je zorg voor mij
is zoveel meer dan
dat wat je doet.

Je aanwezigheid, warmte,
de grootsheid van je
hart, zo diep rakend.

Ik voel me gedragen,
graag gezien, gewaardeerd.
Je helpt me stralen.

Je geeft je hart voor
mij. Ik kan je daar niet
genoeg voor bedanken.

Debora Kyndt

Schrijf jij ook een kaartje voor een mantelzorger?

Bedank een mantelzorger met een kaartje

Op 23 juni is het de Dag van de Mantelzorg. Een dag waar we de gigantische waarde van alle mantelzorgers in de spotlights plaatsen. Daarom willen we op 23 juni zoveel mogelijk mantelzorgers bereiken met een bedanking, een mooi verhaal of een lieve boodschap en dit via… een mooi kaartje. 

In onze papieren nieuwsbrief van juni zitten verschillende kaartjes met leuke boodschappen op. Op het kaartje kan je enkele mooie woorden schrijven om een mantelzorger te bedanken. Geef het kaartje daarna af op de Dag van de Mantelzorg aan een mantelzorger (je kan het kaartje natuurlijk ook verzenden via de post).

Wil je een onbekende mantelzorger verrassen? Schrijf dan een boodschap op het kaartje, trek een foto en stuur de foto door naar info@steunpuntmantelzorg.be of deel het via je sociale media met de hashtag: #dagvandemantelzorg. En wij zorgen dat de foto tot bij een ‘onbekende’ mantelzorger komt.

4 misverstanden over mantelzorgers

Mantel... wat?

Er zijn veel mensen die de term mantelzorg nog niet goed kunnen thuisbrengen. Mensen hebben er ooit al eens van gehoord maar wat wil het nu weer zeggen? De kans is groot dat je zeker één mantelzorger uit je omgeving kent. Want uit onderzoek blijkt dat 1 op 5 Vlamingen mantelzorger is.  Als mantelzorger zorg je op regelmatige basis voor een hulpbehoevende persoon uit je omgeving. Dat kan gaan van wekelijkse boodschappen tot effectief zorg verlenen voor je partner, kind, ouder, vriend of buur.  

Niet zo moeilijk toch?

Helaas. In de praktijk is het  toch anders. Zo worden mantelzorgers vaak vergeleken met vrijwilligers, iemand die je in dienst neemt, ouderen of mensen die eindeloos zorg kunnen dragen voor iemand. Om deze misvattingen de wereld uit te helpen belichten we hieronder veel voorkomende misverstanden over mantelzorg.

Misverstand 1:

Mantelzorger, dat ben ik niet, dat is iemand die je ‘in dienst’ neemt of iemand aan wie je extra hulp vraagt.

Het zijn geen professionele hulpverleners, familie of buren die je ‘in dienst’ neemt. Mantelzorger ben je wanneer je zorg draagt voor een dierbare en dit op regelmatige basis. Je doet dit zomaar en verlangt er niks voor terug. Zorg je voor je moeder die niet meer goed te been is, voor je kind met een handicap of voor je buurvrouw na een heupoperatie? Dan ben je mantelzorger.

Let op: er bestaan premies voor je zorgvrager en soms ook voor mantelzorgers. Dit zijn eerder symbolische vergoedingen die je aan elkaar geeft uit dankbaarheid. Het is geen loon in de strikte zin van het woord.
Meer info over mantelzorgpremies kan je vinden op: Heb ik recht op een mantelzorgpremie? (steunpuntmantelzorg.be)

Misverstand 2:

Mantelzorg en vrijwilligerswerk, da’s toch hetzelfde?

Vrijwilligerswerk doe je vanuit een organisatie. Mantelzorg, daarentegen, overkomt je. Je rolt erin. Vrijwilligerswerk kan je stopzetten. Misschien is dat geen gemakkelijke keuze omdat een aantal mensen afhankelijk zijn van jou, maar dit lost de organisatie op door bijvoorbeeld een nieuwe vacature uit te schrijven voor vrijwilligers. Bij mantelzorg gooi je niet zo gemakkelijk het roer om. Het zijn vaak dichte naasten zoals een partner, kind of ouder die op jou rekenen.

Misverstand 3:

Mantelzorgers kunnen eindeloos zorg dragen voor iemand.

Mantelzorgers zijn mensen van vlees en bloed. Hun engagement en loyaliteit is vaak groot, anders zouden ze niet doen wat ze doen. Maar ook hun draagkracht heeft grenzen. Af en toe eens vragen hoe het met hen gaat (en niet enkel vragen naar de zorgvrager) doet al wonderen.

Misverstand 4:

Mantelzorg gaat enkel over volwassenen.

Op mantelzorg staat geen leeftijd. Zorg jij voor je vader met verslavingsproblematiek, help je jouw zus met het syndroom van down, sta je jouw buurman bij samen met je overbuur? Dan ben jij ook een mantelzorger. We zijn vaak blind voor het feit dat ook kinderen en jongeren in een positie van mantelzorg zitten.

Wil je meer info over mantelzorg? Lees dan zeker ook het artikel “Ben ik mantelzorger?”. 

Podcast: mantelzorg, van onschatbare waarde

𝐋𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐧𝐚𝐚𝐫 de 𝐭𝐰𝐞𝐞𝐝𝐞 𝐩𝐨𝐝𝐜𝐚𝐬𝐭 van 𝐌𝐢𝐧𝐭𝐮𝐬

Mantelzorg, van onschatbaare waarde.

Welzijnsvereniging Mintus lanceerde zijn tweede podcast. Naar aanleiding van de Dag van de Mantelzorg, op woensdag 23 juni, nodigden zij Naomi De Bruyne, coördinator van Steunpunt Mantelzorg en mantelzorger Paul Schalembier uit om te praten over mantelzorg.
 
Mantelzorgers bieden zorg – groot en klein – aan mensen met wie men een sterke persoonlijke band heeft. En ze zijn met heel veel: zowat 600.000 in Vlaanderen. In deze podcast gaan ze dieper in op de zorg, de voldoening die men eruit haalt, maar ook de zorgen en obstakels die er soms bij horen, én de steun die onder meer het Brugs Netwerk Mantelzorg aan deze mensen geeft. Broodnodige steun, want hun inzet is van onschatbare waarde.
 

Je kan deze boeiende podcast beluisteren via:
Spotify
Youtube

23 juni: Dag van de Mantelzorg!

Samen maken we er een mooie dag van!

Wist je dat 1 op 5 Vlamingen zorgt voor een persoon met een ziekte, handicap of een andere zorgbehoefte? En wist je dat het niet alleen volwassenen of oudere mensen zijn die zorgen voor hun naaste, maar dat ook kinderen en jongeren op dit moment kosteloos, vol overgave en met zelfopoffering voor iemand zorgen? 

Daarom is er op 23 juni de Dag van de Mantelzorg. Een dag om de term mantelzorg te verhelderen en stil te staan bij de vaak onzichtbare en onmisbare krachten van de zorg. Het is een dag waar we de gigantishe waarde van mantelzorgers in de verf zetten. Want de enorme inzet en toewijding waarmee mantelzorgers zorg verlenen is meer dan bewonderingswaardig. 

Activiteiten

Overal in Vlaanderen worden activiteiten georganiseerd en krijgen mantelzorgers, in welke vorm dan ook, een appreciatie voor wat ze doen. Hieronder een overzicht:

  • Stad Gent:
    Mantelzorgers zorgen dag in, dag uit voor een persoon die hen nauw aan het hart ligt. Ze verdienen het om ook eens in de bloemetjes gezet te worden. Kijk op www.stad.gent/you-time hoe je een mantelzorger een beetje “you-time” cadeau kan doen.

  • Stad Brugge:
    Vanaf 23 juni kan je twee weken lang in Brugge de “Mantelzorg-gedichtenwandeling” maken. Tijdens deze wandeling lees je gedichten van mantelzorgers. Het plannetje voor de wandeling kan je afhalen in de buurtcentra, de plaatselijke bib en het Huis van de Bruggeling. Meer info via: Dag van de Mantelzorg | Bibliotheek Brugge

  • Stad Aalst:
    Voor de dag van de mantelzorg heeft zanger Bert Van Renne een nummer gecomponeerd over mantelzorg. De titel van het nummer is: “Jij bent de ster”. Op woensdag 23 juni toert Bert met een Volkswagen-busje door Aalst om het liedje te laten horen. Tijdens deze tocht zal hij halt houden bij enkele mantelzorgers voor een “stoepoptreden” en bij enkele woonzorgcentra. Daarnaast zal Bert het liedje live brengen op de markt van Lede en op de parking van 2 supermarkten. Eerstelijnszone regio Aalst roept ook op om mantelzorgers een hart onder de riem te steken, zeker na dit moeilijk coronajaar. Ken jij een persoon die regelmatig zorgtaken opneemt voor zijn of haar partner, ouders, kind, vriend of buur? SMS hem of haar dan op 23 juni een leuke boodschap met een hartje of sterretje erbij als blijk van waardering. Want op 23 juni zijn mantelzorgers de sterren.

  • Stad Antwerpen:
    Voor de Dag van de Mantelzorg maakt de Antwerpse Televisie (ATV) een stadsreportage over mantelzorgers. Hierbij komen mantelzorgers aan het woord en vertellen ze over hun ervaringen en moeilijkheden maar ook over de mooie kanten van mantelzorg. Inwoners van Antwerpen zullen de reportage vanaf 21 juni kunnen bekijken via televisie of via deze link.

    Wil je als Antwerpenaar jouw veerkracht verhogen of wil je praten over je gevoelens? Plan dan 3 gratis videogesprekken met een erkende psycholoog of psychotherapeut via het online platform BloomUp. Meer info voor mantelzorgers uit Antwerpen kan je vinden op: https://www.antwerpen.be/mantelzorg

  • WVLzorg:
    Gouverneur Carl Decaluwé bedankt alle West-Vlaamse mantelzorgers met een videoboodschap. Daarnaast kan je met de actie #WVLmanteltmee materiaal downloaden (zoals een banner, logo’s, overlay facebook en mantelzorgverhalen) om zo mantelzorgers erkenning, herkenning en waardering te geven die ze verdienen. Meer informatie kan je vinden op www.WVLzorgt.be

Promotiemateriaal voor organisaties

Samen met jullie willen we zoveel mogelijk mantelzorgers bereiken. Daarom heeft Steunpunt Mantelzorg samen met de andere 5 erkende mantelzorgverenigingen promotiemateriaal ontwikkeld voor de Dag van de Mantelzorg. Je kan het promotiemateriaal gebruiken om mantelzorgers uit jouw gemeente, stad of organisatie extra te waarderen. Het promotiemateriaal kan je gratis aanvragen via dit online formulier. 

Blijf op de hoogte!

Ben je nog geen lid en wil je onze digitale nieuwsbrief ontvangen? Schrijf je dan in via deze link!
Hou op 23 juni de Facebookpagina van Steunpunt Mantelzorg zeker in de gaten voor meer acties omtrent de Dag van de Mantelzorg!

Heb je een vraag, wil je iets met ons delen of heb je een leuk idee? Contacteer ons dan via:
T: 02 515 04 42
M: info@steunpuntmantelzorg.be

Een terugblik: “hoe mantelzorg mijn leven veranderde.”

Staf (89) werd jaren geleden mantelzorger voor zijn vrouw. Ze hebben een zware periode achter de rug, maar als je hen vraagt of ze nog gelukkig zijn dan is het antwoord volmondig, ja!

Mijn echtgenote Margaretha heeft al meer dan 10 jaar last van extreme vermoeidheid. De eerste vijf jaar hebben we ontelbare dokters afgelopen om hiervoor een oplossing te vinden, steeds zonder resultaat. Het gevolg was dat er antidepressiva werden voorgeschreven, wat met tussenpozen al eens enkele betere dagen gaf, maar zeker geen blijvende verbetering. Dagen, weken en maanden gingen voorbij tot er uiteindelijk iemand een naam kleefde op het fenomeen van haar vermoeidheid: het chronisch vermoeidheidssyndroom of kortweg CVS.

Intussen was er van ons sociaal leven geen sprake meer. Afspraken maken was niet meer mogelijk omdat we altijd de dag zelf moesten afwachten om te zien of ons Marietje de verplaatsing zou aankunnen. Naar toneel of cinema gaan viel weg. Zelfs af en toe op restaurant gaan, behoorde niet meer tot de mogelijkheden. Hierdoor werd mijn vrouwtje steeds depressiever. In de loop van 2012 kreeg ze een aanval van klierkoorts en dat was eigenlijk helemaal het einde van ons sociale bestaan.

“Tijdens een van deze gesprekken kwam duidelijk naar voren dat zij op vele dagen de wens had ’s morgens niet meer te ontwaken, omdat het leven voor haar toch geen enkele zin meer had.”

Al jaren probeerden we medicijnen uit. Die gaven nu en dan wel een korte tijdelijke verbetering, maar echte verandering ten goede was er nooit bij. Begin juli 2012 was mijn echtgenote zo depressief dat ze opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Er werden andere antidepressiva uitgeprobeerd die, hoe ongelooflijk dit ook mag klinken, na tien dagen een merkbare verbetering brachten. Twee maanden ging het goed, tot heel goed, we konden het zelf niet geloven. Maar na twee maanden sloeg de depressie weer toe, nog erger dan tevoren. De specialist ter zake kon ons niet meer helpen en onze huisarts verwees naar “electro shocks” als laatste redmiddel. Hierdoor kwamen we terecht bij het Universitair Psychiatrisch Centrum (UPC) in Kortenberg. Hier werden tijdens diverse bezoeken meerdere gesprekken gevoerd met de behandelende arts. Volgens mijn persoonlijk inzien zijn sommige antwoorden van mijn echtgenote, tijdens de vele interviews, mede bepalend geweest of zij al dan niet in aanmerking kwam voor een opname. Tijdens een van deze gesprekken kwam duidelijk naar voren dat zij op vele dagen de wens had ’s morgens niet meer te ontwaken, omdat het leven voor haar toch geen enkele zin meer had. Op 7 mei 2013 werd mijn vrouwtje dan effectief opgenomen in het UPC in Kortenberg. In totaal zou ze acht ECT (Electro Convulsie Therapie) behandelingen krijgen of Electro Shocks. Een nevenwerking is dat men tijdelijk last heeft van verlies van het korte termijn geheugen maar dat zou in de meeste gevallen herstellen na 4 à 6 weken na het stopzetten van de behandelingen. Sommige mensen hebben er helemaal geen last van, maar bij enkelingen komt het korte termijn geheugen helemaal niet meer terug. Wij hadden pech of beter gezegd mijn echtgenote. Ze herinnerde zich zelfs niet meer dat ze maar liefst zes weken in Kortenberg verbleven had. Voor haar waren dat slechts maximaal 2 weken, hoezeer ik ook probeerde van haar ongelijk te overtuigen.

“Elke dag weer ben ik van Deurne naar Kortenberg gereden, 120 km heen en terug, om haar te bezoeken, haar te steunen in deze, zeker voor haar, moeilijke tijden.”

Iemand in het ziekenhuis had me gezegd dat ik een dagboek moest aanleggen van het hele verblijf en dat heb ik ook gedaan. Het is uiteindelijk een heel boek geworden met niet alleen de wederwaardigheden van de patiënt, maar ook hoe de partner heel dit gebeuren ervaren had. Want ook voor deze persoon is dit een onvoorstelbaar emotionele belevenis. Elke dag weer ben ik van Deurne naar Kortenberg gereden, 120 km heen en terug, om haar te bezoeken, haar te steunen in deze, zeker voor haar, moeilijke tijden.

Ongeveer één maand na haar thuiskomst stelden zich de eerste problemen. Hoewel er soms een kleine verbetering in de verwarring waar te nemen is, blijven de hiaten zich opstapelen. Haar tandarts kent ze niet meer en ze weet ook niet meer waar die woont. In de Delhaize geeft ze haar SIS-kaart i.p.v. de Delhaizekaart. Ook in huis vergeet ze waar ze met sommige zaken, die ze zelf weggezet heeft, gebleven is. Wanneer we op de vereniging komen, herkent ze wel de mensen waarmee we samen zoveel plezier gemaakt hebben, maar ze kan er geen namen meer op plakken. Zo vraagt ze ook regelmatig wat we gaan eten, maar enkele minuten later vraagt ze het opnieuw omdat ze het alweer vergeten is. En zo is dat in de loop van de jaren verder en verder gegroeid. Natuurlijk zijn er nog verdere onderzoeken geweest. We kregen de bevestiging dat we geen angst moesten hebben voor Alzheimer.

En inderdaad, wij zijn nu 2020 en los van de zaken die ze vergeet,  heeft ze een goed leven. Als we mensen ontmoeten die haar nooit gekend hebben, komt mijn vrouwtje meestal als heel gewoon over. Er is al wel eens een vreemde opmerking, maar daar blijft het gewoonlijk bij, ook omdat ze zich heel weinig in de conversatie moeit. Maar onze kinderen, kleinkinderen en goede vrienden weten best wat er aan de hand is. Van de familie kent ze gelukkig nog iedereen. Mede door de regelmatige contacten. Onze kinderen – we hebben er vier – zien we op wekelijkse basis en sommigen zelfs meer dan één keer per week.  En als wij twee ’s avonds in bed liggen dan vertel ik haar wat we die dag allemaal gedaan hebben en wat de vooruitzichten voor morgen zijn. Ook probeer ik haar standvastigheid te geven. Elke week verloopt volgens hetzelfde stramien en elke weekdag doen we bijna altijd hetzelfde en dat werkt meestal heel goed.

Twaalf jaar lang hebben we samen vrijwilligerswerk gedaan voor ouderen met dementie in een RVT. Ook hebben we samen aan de wieg gestaan van het dementiecafé in het Elzenveld te Antwerpen. Door dit allemaal te doen heb ik geleerd en ervaring opgedaan van hoe ik met mensen met dementie moet omgaan en dat is voor mezelf in de voorbije periode een grote steun geweest. Het is echter wel een beetje ironisch om na zovele jaren hier uiteindelijk zelf mee geconfronteerd te worden. Men zegt soms wel eens: voor alles wat men doet, is er wel een reden. Misschien diende mijn vrijwilligerswerk als opleiding voor mijn latere mantelzorg, wie zal het zeggen.

Mijn echtgenote is nu bijna 87 jaar, ikzelf word dit jaar 89. Als je ons vraagt of we nog gelukkig zijn, dan is het antwoord volmondig, ja. Mijn vrouw kan geen moment zonder mij en als ik even weg ben voor boodschappen of dergelijke, dan mag ik zeker nooit te lang wegblijven. Meestal leg ik dan een briefje waar ik heen ben, want anders is ze het toch zo weer vergeten. En er is natuurlijk de mobiele telefoon waarmee ik haar steeds kan bereiken. Haar lang alleen laten is echter niet meer mogelijk, want dan loopt er meestal wel iets fout.

Ik heb veel geleerd van deze periode en een uitspraak die ik vaak doe is: “Wanneer ongewoon gewoon wordt, is geen enkele opgave meer te zwaar.” Natuurlijk heb ik het ook wel eens zwaar, ik ben uiteindelijk ook maar een mens. Ik trek me op aan de leuke momenten in het leven. Zo zijn we in april 2021, 67 jaar getrouwd en 72 jaar samen. Als de situatie omgekeerd zou geweest zijn, dan zou mijn vrouwtje zeker even goed voor mij zorgen zoals ik nu voor haar.

Staf en Margaretha.

Wil je zelf ook je verhaal delen met ons? Dat kan! Stuur je verhaal door naar pieter.vanreybrouck@i-mens.be.