Van Olympische glorie naar de zorg voor haar mama.
Hoe lang speelde het idee al in je hoofd om je moeder bij jou in huis te laten wonen?
Gella: “Tussen juni 2009 en juni 2010 maakte ik een reis van een jaar. Het afscheid viel mijn moeder zwaar, vooral omdat ze dat jaar ook 70 werd en ik er niet bij kon zijn. Tijdens de feestdagen keerde ik even terug maar het afscheid bleef voor haar hartverscheurend. Wat begrijpelijk is gezien onze goede band. Na mijn reis beloofde ik mijn moeder goed voor haar te zorgen. In 2014 kocht ik een huis met het idee dat mijn moeder hier op een dag zou komen wonen. Ik besef dat niet elke mantelzorger deze kans krijgt. Mijn situatie is dan ook niet alledaags.”
Wat was het moment waarop je definitief besloot om je moeder bij jou in huis te laten wonen?
Gella: “Mijn moeder woonde lange tijd in Spiere-Helkijn (West-Vlaanderen). Toen familieleden wegvielen, stond ze er alleen voor. Ik stelde haar voor dat ze bij mij zou intrekken. Het idee van alleen thuis te wonen bracht zowel bij haar als bij mij veel bezorgdheid met zich mee. Wat als er iets zou gebeuren? Ze had weinig buren en woonde bijna letterlijk tussen de koeien en velden.“
Maakte je je geen zorgen over hoe alles zou verlopen toen je moeder bij jou kwam wonen?
Gella: “Eerlijk gezegd, zag ik alles rooskleurig. Maar toen mijn moeder effectief bij me introk, werd de realiteit snel duidelijk. Mijn baan vergt veel planning, maar werken van thuis uit geeft me de flexibiliteit om haar af en toe gezelschap te houden overdag, en ’s avonds door te werken. We hebben geen strikte regels, alles is organisch gegroeid, inclusief de verdeling van taken. Natuurlijk botsen we weleens, maar dat blijft nooit lang hangen. Gelukkig hebben we een sterke band die ons helpt om goed samen te leven, ondanks onze verschillen. Mensen zijn soms verrast hoe zorgzaam ik ben, gezien mijn verleden als judoka.”
Zijn er zaken die je moest opofferen?
Gella: “We geven allebei wel dingen op. Mijn mama heeft haar vertrouwde omgeving achtergelaten om bij mij te komen wonen. Maar in ruil daarvoor krijgt ze gezelligheid, bescherming en een gevoel van veiligheid. Aan mijn kant betekent het wel eens het opgeven van een moment van alleen zijn, maar wat ik ervoor terugkrijg is onschatbaar. De wetenschap dat mijn moeder er niet altijd zal zijn, doet me beseffen dat ik enorm veel aan haar heb. Onze relatie is gebaseerd op geven en nemen, waarbij we beiden dingen opofferen maar in ruil daarvoor ongelofelijk veel waardevols terugkrijgen.”
Hoe behoud je een gezonde balans tussen je zorgtaken, werk, en persoonlijke tijd?
Gella: “Het kan soms behoorlijk druk zijn: het zorgen voor mijn moeder, tijd doorbrengen met mijn partner, werk, huishouden, mijn hobby’s… Wanneer het allemaal te veel wordt, zoek ik rust bij mijn partner. Daar kan ik echt alles loslaten. Als ik merk dat het te veel begint te worden, plan ik bewust me-time in. Ik blok dan een dag in mijn agenda als ‘mijn dag’. Maar natuurlijk vul ik die vaak toch weer met van alles, dat is gewoon wie ik ben.” (lacht)
Wat zijn de mooie momenten die jullie al samen hebben meegemaakt?
Gella: “We hebben onlangs een ontmoeting georganiseerd tussen mijn moeder en haar twee broers, die respectievelijk 85 en 87 jaar oud zijn. Het voelde als een soort seniorenclub, maar het was een fantastische avond waar iedereen genoot. Het was een prachtig moment omdat ze elkaar niet zo vaak meer zien en omdat ik weet hoeveel het voor mijn moeder betekent. En voor mij was het geweldig om zoiets voor hen te regelen. Maar ik koester ook de momenten waarop we gewoon samen zijn, één op één. De momenten waarop we kunnen filosoferen bij een glas wijn, even stilstaan bij het leven. In de hectiek van de werkweek gebeurt alles vaak zo snel. Soms neem ik zelfs een (halve) dag vrij om met mijn moeder te gaan winkelen, naar de bioscoop te gaan…”.
Je antwoorden laten doorschemeren dat je mantelzorg ziet als een integraal deel van het leven, klopt dat?
Gella: “Mijn moeder stond altijd voor me klaar, en nu is het mijn beurt om voor haar te zorgen. Voor mij voelt dat als een natuurlijke gang van zaken. Maar ik begrijp dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Mijn situatie met mijn moeder is best complex, maar ik ben er zeker van dat er veel mantelzorgers zwaardere uitdagingen hebben.”
En hoe gaat je partner om met de zorgsituatie?
Gella: “Ik woon niet samen met mijn partner maar ze gaat er heel goed mee om. Mijn partner neemt ook de zorg op voor haar moeder, maar ze wonen wel niet bij elkaar. Als we samen zouden wonen zou ze zich wellicht schuldig voelen omdat ze dan wel elke dag tijd bij haar schoonmoeder zou doorbrengen en niet bij haar eigen moeder. We organiseren wel af en toe activiteiten met onze beide mama’s samen, wat super leuk is!
Hoe kijk je naar de toekomst en de zorg voor je moeder?
Gella: “Als het ooit nodig is, zou ik het geen probleem vinden om mijn moeder te helpen met intieme zorg, zoals kleren aandoen, wassen, toilet… Gelukkig zijn er ook veel hulpmiddelen en diensten die het mogelijk maken voor mensen om zo lang mogelijk comfortabel thuis te blijven. We hebben al afgesproken om professionele hulp zoals gezinszorg en verpleegkundigen in te schakelen als het nodig is. We bespreken alles samen. Er is een open communicatie, zonder geheimen of taboes.”
Je bent een zorgzaam persoon, heb je dat meegekregen vanuit je opvoeding?
Gella: “Het zorgzame heb ik van ‘Nonkel Eddy’, mijn judotrainer. Ik belandde onder zijn vleugels toen ik 15 was. Hij was als een vader voor me. Hij heeft me opgevoed met de kernwaarden respect, dankbaarheid en vertrouwen. Termen die hij vaak herhaalde en die nog steeds in mijn hoofd zitten. We deelden veel mooie momenten maar ook ellende: olympische medailles, persoonlijke successen, het verlies van zijn schoonmoeder, zijn vrouw die aan kanker stierf, mijn nekbreuk…
Na mijn judocarrière in 2004, besloten mijn coach en ik samen te blijven werken. We hebben een carrière na de topsport opgebouwd, voor mij mijn werk, voor hem zijn hobby. Al 35 jaar werken we samen, en nu, op 76-jarige leeftijd, probeer ik ook goed voor hem te zorgen, samen met de hulp van zijn vrouw.”
Zijn dit ook waarden die je belangrijk vindt in het bedrijfsleven?
Gella: “Zeker! Zorg en ethiek zijn waarden die ik ook in mijn professionele carrière hoog in het vaandel draag. Dat zie je ook terug in mijn samenwerking met bedrijven zoals Novulo, een warm bedrijf gespecialiseerd in het bouwen van op maat gemaakte mobiele zorgunits, met aandacht voor de zorgbehoevende en het klimaat.”
Hoe voelt het om terug te kijken naar je uitzonderlijke sportcarrière, waarin je Belgische sportgeschiedenis schreef?
Gella: “Het was een ongelofelijke reis met veel ups en enkele downs. In 1998 brak ik mijn nek, precies tussen twee olympische medailles en twee wereldtitels in. Vijf maanden later werd ik Europees kampioen. Ik domineerde de wereldranglijst twaalf jaar lang. Het blijft een pijnpunt dat ik nooit olympisch goud heb kunnen winnen, ondanks twee olympische medailles. Maar aan de andere kant hebben er nog maar twee Belgische vrouwen – Nafi Thiam en ik -, twee olympische medailles behaald. Dat is ook niet slecht hé.”
Velen herinneren zich Gella Vandecaveye als voormalige judoka met een indrukwekkende erelijst van gouden medailles op Europese en Wereldkampioenschappen, en medailles op de Olympische Spelen. Maar wat houdt ze tegenwoordig bezig?
Gella richt zich professioneel op haar bedrijf ‘PR & Sportconsulting‘. Ze verzorgt de PR en promotie van enkele bedrijven, producten en diensten. Ze is actief in het organiseren van evenementen, teambuilding en het geven van inspirerende keynotes over haar judo-carrière en haar leven na de sport. Als zelfstandig ondernemer werkt ze grotendeels van thuis uit, wat haar ook de mogelijkheid biedt om voor haar moeder te zorgen. Sinds 22 december 2017 woont haar moeder bij haar in.