Begin dit jaar mochten we bij Steunpunt Mantelzorg een nieuwe collega verwelkomen. Laura Massoels sluit aan bij het team als vormingsmedewerker voor de regio Limburg, Kempen en Vlaams-Brabant. Zo zal ze mantelzorgers niet enkel informeren over de praktische kant van hun zorgavontuur, maar hen ook bijstaan met tips en advies. Tijd voor een korte kennismaking!
Vertel ons eens, wie is Laura?
Ik ben 31 jaar en ik woon in Hasselt samen met mijn partner en twee geadopteerde hondjes. Een van hen zie je ook verschijnen op de foto, omdat dit naar mijn mening een van de weinige foto’s is waarop je de echte Laura kan zien. Enthousiast, zacht, open-minded en enorm zorgend van karakter. De voorbije jaren heb ik er een heuse zoektocht naar mezelf opzitten – zowel op privé- als op werkvlak – en ik heb het gevoel dat ik meer dan ooit sterk in mijn schoenen sta. Ik kan genieten van de kleine gelukskes, maar voel ook goed aan welke dingen niet (meer) voor mij zijn bestemd. Ik ben een enorme fan van levenslang leren en geloof in de kracht van taal en communicatie. Daarnaast heb ik een soort van 6e zintuig als het aankomt op het aanvoelen van de noden en emoties van anderen.
Wat is jouw drijfveer om voor een mantelzorgvereniging te werken?
Tot enkele maanden geleden had ik nog nooit van het begrip ‘mantelzorg’ gehoord. Toch blijk ik al heel mijn leven een mantelzorger te zijn. In 2020 kwam ik als 27-jarige in een zware burn-out terecht, die al snel aan mijn drukke carrière als journalist werd toegewezen. Maar ik was vooral ook emotioneel uitgeput, door jarenlang de zorgen en lasten van anderen op mijn schouders te dragen. Ik heb me zelfstandig door die moeilijke periode heen geworsteld, terwijl ik nu besef dat er ook voor mij een opvangnet beschikbaar was. Daar wil ik aan meewerken, dat opvangnet beschikbaar én kenbaar maken voor mensen die het nodig hebben.
Wat is jouw link met mantelzorg?
Mijn moeder is mijn hele leven mantelzorger geweest voor haar ouders en broer, en ik ben daar als oudste dochter wat in meegenomen. Eten maken, even oppassen, mee een uitstap maken,… Daarnaast speelde alcoholverslaving een grote rol binnen ons gezin, waarbij ik als tiener de taken en zorg overnam van mijn vader. Voor mij leek dat normaal, omdat het om familie ging, maar ik heb nooit stilgestaan bij de impact ervan op mijn leven. Ik ben een zorgzaam persoon, maar die zorg moet evenzeer naar mezelf worden gericht.
Heb je een tip voor andere mantelzorgers om beter voor zichzelf te zorgen?
Vraag om hulp! Vaak denken we dat we er helemaal alleen voor staan, of dat alle verantwoordelijkheid op onze schouders ligt. Na verloop van tijd wordt dat echter zwaar, én eenzaam. Dat is jammer, want zorgen voor iemand heeft ook veel positieve kanten, maar die zijn dan vaak niet meer zichtbaar. Het is belangrijk om die balans te bewaren. Om hulp vragen, betekent niet dat je niet sterk genoeg bent om het alleen te doen. Het betekent gewoon dat je mens bent.