Digitaal contact in thuiszorgsituatie

Contact houden met elkaar via videochat. Wie had ooit gedacht dat het zo populair zou zijn? Nu we vaker terugvallen op onze kleine bubbel, maken we er graag gebruik van. Dankzij videochat blijven we in contact met onze familie en onze vrienden. Ook in woonzorgcentra en voorzieningen duikt het op. Maar wat met ouderen die zorg nodig hebben en nog zelfstandig thuis wonen? Thuiszorgorganisatie i-mens en Phil@home van AG Insurance boden tijdelijk tablets én begeleiding aan bij het gebruik ervan. Johanna: “Het is toch heel anders dan gewoon bellen.”

Johanna: “Ik had nooit gedacht dat ik nog een tablet zou gebruiken. Maar ik ben zo blij dat ik het geprobeerd heb.”

Sinds maart gebruikt Johanna (84) regelmatig een tablet om in contact te blijven met haar familie en vrienden. Net zoals 150 000 80-plussers in België woont zij nog steeds alleen thuis. Met de komst van corona zag ze haar wereld verkleinen. Via de tablet kreeg ze terug inkijk en contact met haar omgeving.

Hoe is dit traject opgestart bij jou?

“Mijn metekind vertelde over deze kans. Ze zei: “Dat is iets voor u.” Ik had nog nooit met een tablet gewerkt. Maar ik zag dat direct zitten. Het eerste wat me opviel was dat de letters en cijfers niet zo groot waren. Dat is niet goed voor mij. Ik kan dat niet lezen als het zo klein is. Maar gelukkig stond ik er niet alleen voor. Alles werd vergroot op de tablet voor mij. Zo kon ik er gemakkelijk gebruik van maken.”

De tablet, had je ooit gedacht dat je hier mee aan de slag zou gaan?

“Nee, dat zou ik voordien nooit gedacht hebben. Maar ik ben blij dat ik ermee ben begonnen.

Ik kreeg het advies om elke dag wat te oefenen. Dat heb ik ook gedaan. Ik was er uiteindelijk snel mee weg. Maar ik was wel blij dat ik bij twijfel of hulp contact kon opnemen met i-mens.

Dankzij de tablet kon ik contact houden met mijn metekind, mijn zoon en  een goeie vriendin. Het was niet enkel babbelen en elkaar zien. Mijn vriendin stuurde mij dan foto’s van haar kleinkinderen. Dat was geweldig. Zie je, vroeger kon ik gewoon overal bij zijn. Ik vierde de verjaardagen mee. Dat gaat nu niet meer. Je moet toch goed opletten met wat je doet op onze leeftijd nu. Ik ben dus blij dat ik alles via de tablet kan meevolgen. Zo ben ik mee met wat er gebeurt bij de mensen die ik graag zie.”

Zou je het aan anderen aanraden?

“Ja, ik denk dat het echt een hart onder de riem is voor iedereen die nu wat minder contact heeft. Ik zag niet veel mensen meer. Mijn omgeving was dan ook heel blij dat ik dit wilde proberen. En het is toch anders dan gewoon even bellen. Je kan mensen echt zien. Dat maakt het verschil.”

Erwin Devriendt, ondervoorzitter van Steunpunt Mantelzorg

Tablets, ook in thuiszorgsituaties

Erwin: “We mogen de groep  van zorgvragers die nog thuis woont niet vergeten.”

Niet alle zorgvragers verblijven in een voorziening. Heel wat mantelzorgers zorgen voor iemand die thuis woont. Ofwel wonen mantelzorger en zorgvrager samen, ofwel woont de zorgvrager elders nog zelfstandig thuis.

Ook voor hen kan de bubbel soms klein aanvoelen en is er nood aan contact met anderen. We mogen die groep dan ook niet vergeten. Het is fantastisch welke afstand we via technologie kunnen overbruggen, maar het moet wel toegankelijk zijn voor iedereen.

Als het even niet kan om fysiek bij elkaar te zijn, dan moeten we ook voor die mantelzorgers en zorgvragers de digitale piste kunnen verkennen.

Veel mensen denken dat vooral ouderen koudwatervrees hebben bij digitale hulpmiddelen. Maar wat er eigenlijk nodig is, is begeleiding en ondersteuning op maat. Niet alleen tijdens de coronacrisis, maar ook na corona.

  • Foto Erwin: Kristof Vandereecken
  • Foto met tablet: cottonbro via Pexels

Mantelzorger Rudy over de knelpunten voor mantelzorgers voor en na lockdown

 Mantelzorger en gastblogger Rudy maakt een aantal rake observaties over de knelpunten voor mantelzorgers, voor en na de lockdown. De coronacrisis stemt hem tot nadenken. In zijn blog vertelt hij over zijn ervaring als mantelzorger. Eerst als mantelzorger voor zijn vrouw met dementie thuis. Nadien als mantelzorger voor zijn vrouw die verhuisde naar een woonzorgcentrum. Rudy vraagt zich af wat beter kan voor mantelzorgers en zorgvragers

De standpunten in deze lezersbrief vertegenwoordigen de opinie en ervaring van de auteur van de lezersbrief. Als Steunpunt Mantelzorg willen wij een platform bieden aan mantelzorgers om hun stem te laten horen.

Rudy: Alhoewel ik er alles voor over had om mijn vrouwtje thuis te willen helpen was het onmogelijk geworden dat alleen te doen.

Thuiszorg en assistentiewoningen hebben hun grenzen en konden niet tegemoet komen aan onze noden. Daarom moesten we gescheiden gaan leven. Een zeer pijnlijke beslissing.

Op basis van onze ervaring, geef ik graag de volgende observaties en knelpunten mee.

Thuisverpleging en hulp

De huidige thuiszorg is niet voor iedereen geschikt. Zeker niet voor mensen met ernstige dementie. Tijdens de corona lockdown werd het alleen maar erger en stonden vele mantelzorgers er alleen voor. Er is een te grote tijdsdruk op het verplegend en verzorgend personeel. Ik heb personeel gezien die de werkdruk niet meer aan konden. Zonder mijn hulp was het bijna niet mogelijk om mijn vrouwtje rustig te kunnen helpen.

Gespecialiseerde teams waar je zorg op maat zou kunnen krijgen, kan een deel van de oplossing zijn, tenminste als ze voldoende tijd krijgen en ervaring hebben.

Tijdens de corona lockdown werd de thuiszorg beperkt. Poetshulp en andere hulp kon je ook niet meer krijgen. De mantelzorger moest zijn plan trekken.

Adviesorganen

Adviesorganen zijn er meer dan genoeg tot op het gemeentelijk niveau. Hun adviezen zijn nuttig tot op een bepaald moment van de ziekte. In een beginstadium van dementie is het leerrijk. Je leert omgaan met de persoon met dementie voor wie je mantelzorger bent. Je krijgt inlichtingen over mogelijke hulp en tegemoetkomingen. Op een bepaald ogenblik en in een verder stadium van de ziekte, staan ze ook machteloos en kunnen ze maar verwijzen naar de middelen en hulp die dan niet meer volstaan.

Tijdens de corona lockdown waren er geen initiatieven meer waar ik weet van heb en stonden ze ook machteloos.

Noodopvang

Als mantelzorger lig je vaak wakker omdat je bekommerd bent dat je plots zelf ziek kan worden of plots niet meer kan helpen.  Wat dan? Aanvankelijk dacht ik aan een noodopvang maar dat heb ik nergens gevonden. Zeker niet in onze streek. Kortverblijf is ook niet iets waar je plots naartoe kan met een persoon met ernstige dementie. In onze streek vond ik maar één kamer. Je moest dan ook ruim op voorhand kunnen afspreken. Vroeger kon je nog tijdelijk terecht in een revalidatiekliniek in onze streek, in afwachting dat je een plaats vond in zorgcentrum. Dat gebeurde in samenspraak met de huisarts. Nu is dat niet meer mogelijk. De nadruk wordt uitsluitend gelegd op revalidatie.

Tijdens de piek van corona was deze revalidatiekliniek ook een opvang voor coronapatiënten. De kans op besmetting was er reëel en het was dus geen geschikte plaats voor noodopvang van mensen met dementie.

Tijdens de lockdown was er ook geen kort- noch dagverblijf meer. In feite kwam het op het volgende neer: “trek je plan”.

Een kliniek

Iemand met dementie heeft ook fysieke klachten. Meestal is het moeilijk uit te maken wat er aan de hand is. Zelf kunnen ze het meestal niet meer verwoorden. Je ziet dan een agitatie bij de persoon met dementie. Door ervaring kan je soms wel iets inschatten zoals nood aan toiletbezoek. Andere en ergere situaties zijn soms heel moeilijk waar te nemen en de schrik bestaat, dat in geval van o.a. vasculaire dementie, er weer iets ernstigs aan de hand is. Verschillende keren moest ik beroep doen op de hulpdiensten. In de spoed heb ik slechte ervaringen. Tot en met zelfs een onbeschofte arts die naar mijn mening niet wist wat dementie is. Mijn laatste ervaring was goed maar veel is afhankelijk van de spoedarts. Een huisarts staat veelal ook machteloos om thuis hulp te bieden.

In de spoed zag men bij mijn vrouwtje aan haar bloedwaarden dat er iets gaande was. Wat het precies was, was meestal moeilijk te achterhalen behalve tijdens haar laatste opname. Achteraf had ik de indruk dat ze een goede behandeling kreeg. Gelukkig, want we zaten dan aan het begin van de lockdown.

Na een onderzoek in de spoed worden mensen met dementie meestal opgenomen in de gesloten afdeling geriatrie. Klinische geriatrie is het medisch specialisme voor de kwetsbare oudere patiënt in het ziekenhuis. Aandoeningen die een groot deel van het onderzoeksdomein van de geriater uitmaken zijn: dementie in zijn geheel, maar ook ziekte van Alzheimer, ziekte van Parkinson of osteoporose.

In deze afdeling had ik een gemengde ervaring. Zoals in een zorgvoorziening hebben de patiënten daar veelal veel gespecialiseerde hulp nodig. Niet al het personeel was daar geschikt voor en er was ook een tekort aan personeel. Zoals op veel plaatsen heb ik de indruk dat de hoofdverpleegkundigen geen tijd hebben om veel op de werkvloer te komen. Zoals een arts me zei: “Er zal iets ernstigs moeten gebeuren alvorens het bestuur wakker zal schieten” of “ Ik moet je vrouw doorsturen naar een revalidatiekliniek want je vrouw is in de ogen van het bestuur niet meer economisch rendabel”.

Ik vermoed dat de coronacrisis wel het economisch denken van veel klinieken deed veranderen. Zoals je nu kan horen, denkt men na over het herschikken van de middelen in klinieken. De middelen gaan niet altijd naar de juiste actoren. De verhouding van verloning is ook niet eerlijk. Zelfs artsen zeggen dat nu.

De zorgcentra

Wanneer je het thuis niet meer aan kan moet je dringend op zoek naar een “plaatsje” in een woon-zorgcentrum. In onze streek liggen de plaatsen niet voor het rapen en dan moet je meestal genoegen nemen met waar je plaats vindt. Ook na de zorg in een kliniek of revalidatiekliniek word je in die richting geduwd door de sociale dienst van de kliniek. Ze willen je helpen maar zelf ben je nog niet voorbereid om afscheid te nemen van je geliefde partner (of vader of moeder). Je wil en kan het niet aanvaarden alhoewel je beseft dat je het niet meer alleen aan kan. Het is een zeer moeilijk scheidingsproces. Na de laatste opname in de kliniek hebben ze me geholpen en achteraf bekeken had ik geluk met het zorgcentrum waar ze nu is. Niet alleen het scheidingsproces is moeilijk te verwerken maar ook is er een bezorgdheid of je partner in de voorziening  goede zorg zal krijgen.

De corona lockdown had wel één groot pijnpunt. Als partner en zelfs mantelzorger mocht je ook niet meer binnen om te gaan helpen (ook bezoek). Voor de eerste keer in ons leven waren we van elkaar gescheiden voor meer dan drie maand.  De impact van mijn afwezigheid kon zeer groot zijn voor haar. De informatie die ik kreeg over haar was zeer beperkt. Je vroeg je af of de voorziening nog de zorg aan kon met de voortdurende schrik dat het virus er zou toeslaan. Bij de personen met dementie is het dan ook niet evident om persoonlijk contact te maken via GSM, smartphone, tablet en noem maar op, zonder extra begeleiding van personeel.  Naar partners en mantelzorgers toe vond ik dat bezoekverbod niet meer proportioneel. Waar mijn vrouwtje is zou dat zeker geen overrompeling betekenen. Op iets meer dan vijftig bewoners zijn dat maar een vijftal partners. Aanvankelijk had ik wel begrip voor de maatregel wegens gebrek aan middelen, testcapaciteit en de grote onzekerheid. Nadien niet meer. Ik heb daar ook mijn bedenkingen over neergeschreven. Als ik minister Beke zijn huidige uitleg hoor word ik er ziek van. Het vorige beleid heeft de sector verwaarloosd en middelen afgenomen. Hun besparingsdrang, gebrek aan voorzienigheid, maar ook een zwakke opvolging van de woonzorgcentra is veel bewoners fataal geworden. Uiteraard niet alleen in ons land. Minister Beke verwijst naar andere landen maar tijdens mijn beroepsleven hoorde ik veel politici en pennenlikkers zeggen: “Veeg eerst voor je eigen deur…”.

De woonzorgcentra hadden (en nog) een enorme schrik voor hun aansprakelijkheid. Terecht, want als ik de richtlijnen las van het agentschap zorg en gezondheid van Vlaanderen kwam het er op neer dat ze hun plan moesten trekken. Mantelzorgers en vrijwilligers mochten ook niet meer gaan helpen. Dat zonder grondig te evalueren of sommigen onder hen geen meerwaarde konden betekenen voor het welzijn van de bewoners.

Nu dat ik mijn vrouw bijna dagelijks weer kan helpen zie ik wel andere noden. Mijn vrouwtje had geluk en is mentaal weinig veranderd. Haar mobiliteit is verminderd maar het is moeilijk uit te maken of de lockdown daar voor iets tussen zit. Bij een aantal andere bewoners zie ik een verslechtering van hun toestand. Er zijn ook nieuwe bewoners. Ik stel vast dat de werkdruk voor de verzorgers is toegenomen. Het voorzorgsprincipe dat ze nog steeds moeten toepassen zorgt ook voor een grote druk op hen. Ze zijn moe en de werkdruk is toegenomen. Zonder hulp ben ik er bijna zeker van dat ze een nieuwe lockdown niet meer aan kunnen. Zeker niet mentaal. Ik ben ervan overtuigd dat mantelzorgers en/of vrijwilligers welkom zijn. Bij mijn vrouwtje is het zorgcentrum operationeel nog goed. Toch is er weinig tijd over voor het welzijn van de bewoners. Op andere plaatsen hoor ik pijnlijkere toestanden. Bijvoorbeeld veel ziekteverzuim van personeel dat moe is of het niet meer ziet zitten. Wie overblijft moet meer presteren. Dat is niet vol te houden.

Personeel vinden is geen evidentie. Onlangs zag ik ongeveer 750 vacatures open staan bij de VDAB in de zorgsector. Alleen maar voor West – Vlaanderen. Dat zegt veel en ook daar is er dringend een opwaardering nodig.

Een overaanbod aan luxe assistentiewoningen met zorg op vraag maar geen zorgwoningen met zorg op maat

Als mantelzorger voor je partner (ook andere mantelzorgers) is een scheiding vreselijk. Corona heeft dat nog versterkt.

Waarom zijn er geen voorzieningen waar je nog samen kan zijn en toch een verzorging op maat kan krijgen?

Blijkbaar is er een overaanbod aan assistentiewoningen. Heel wat investeerders voelen zich bedrogen en het beloofde rendement was maar een lokkertje. Sommigen willen van hun assistentiewoning een gewoon appartement maken maar dat is alles behalve eenvoudig, zelfs onmogelijk.

Waarom geen investeringen in zorgwoningen met zorg op maat? Woningen waar de mantelzorger nog kan helpen zoals thuis maar ook te allen tijde aangepaste hulp kan krijgen zoals in een zorgcentrum? Naar mijn mening zou het kostenplaatje weinig verschil uitmaken met een zorgcentrum. Zowel persoonlijk als voor de overheid. Alleen zijn het ruimere woningen waar de partner ook kan wonen en beroep doen op aangepaste hulp. De gezonde mantelzorgers kunnen zich ook organiseren om te helpen. Hier moet eens dringend over nagedacht worden want ik denk dat de vraag/ nood groot is.

Rudy Cools

Over de auteur

Momenteel is Rudy, naast mantelzorger voor zijn vrouw, ook aan de slag als vrijwilliger op de afdeling van het woonzorgcentrum waar zijn vrouw verblijft. Op zaterdag laat hij het bezoek toe op die afdeling en zondagnamiddag springt hij bij met de verdeling van de taart en opruimen. Hij verdeelt gewassen kledij en bezorgt vers water op de kamers. In de toekomst hoopt hij een stukje bij te dragen aan de communicatie tussen familie en bewoners en wil hij graag iets opstarten met muziek en gitaar.

Lezersbrief van mantelzorger Rudy: “Als mantelzorger mis ik informatie over haar want niemand kan haar beter inschatten dan ik.”

Mantelzorger Rudy blikt terug op de coronatijd. Hij schreef ons aan om te vertellen hoe hij dit als mantelzorger heeft beleefd. Over het moment dat hij afstand moest nemen van zijn vrouw in een  zorgvoorziening, over wat eraan voorafging en over hoe het nu verder moet. “Als mantelzorger mis ik informatie over haar want niemand kan haar beter inschatten dan ik.”

De standpunten in deze lezersbrief vertegenwoordigen de opinie en ervaring van de auteur van de lezersbrief. Als Steunpunt Mantelzorg willen wij een platform bieden aan mantelzorgers om hun stem te laten horen.

Rudy: “Dit is ons verhaal maar er zijn heel veel gelijkaardige verhalen. Verhalen van mensen die zo vlug mogelijk hun geliefde willen zien en kunnen helpen. Die ook dagelijks met angst leven voor hun geliefden.”

Wat vooraf ging

Na oktober 2015 en vooral na februari 2017 was ons leven fel veranderd.

Mijn vrouwtje had al wat lichte problemen met haar geheugen, maar in oktober 2015 had ze op het vliegtuig een bizarre aanval. Nadien waren haar vaardigheden sterk aangetast al was het nog aanvaardbaar. In februari 2017 viel ze ‘s avonds in de keuken buiten bewustzijn op de grond. Terug naar de spoed. Achteraf bleek dat er een ernstige aantasting van haar vaardigheden en geheugen was. Na verschillende onderzoeken kwam wat duidelijkheid. Vasculaire problemen in de hersenen. De oorzaak is moeilijk te achterhalen maar epilepsie (wat bleek dat ze dat al lang had) kan een van de oorzaken zijn. Vanaf dan waren we zeer beperkt in ons doen en laten. De zorg voor haar werd intensiever.

Gelukkig waren we nog samen en konden we nog genieten van eenvoudige dingen.

Vanaf dan ging haar toestand nogal snel achteruit en vooral haar vaardigheden namen langzaam af. Ze werd zeer afhankelijk van mijn hulp. Ze had nadien nog enkele vasculaire aanvallen zelfs met een ernstige val van de keldertrap als gevolg. Verschillende keren met opnames in de kliniek.

Na haar val van de trap en een revalidatie in een kliniek besloot ik in januari 2018 te verhuizen naar een appartement. We konden nog af en toe naar onze woning gaan en vooral om nog wat te genieten van de tuin.  Vanaf dan had Maria veel hulp nodig, wat ze moeilijk kon en nog altijd kan aanvaarden.

Je moet leven met hoop maar in juni 2019 had ze in onze woning een nieuwe aanval en moest ze terug naar de spoed. Haar alleen nog helpen was bijna onmogelijk. Ik deed nog een poging maar na enkele dagen thuis in augustus 2019 moest ik terug beroep doen op de hulpdiensten. Dan besefte ik -en moest het ook durven toegeven- dat ik haar alleen niet meer kon helpen.

“Je kan dat allemaal moeilijk aanvaarden maar je moet het een plaats kunnen geven in je leven. Zelf beseft ze daar weinig van alhoewel ze mij nog heel goed aanvoelt. Ik denk dat mijn aanwezigheid nog een meerwaarde is voor haar.”

Op 01 september 2019 nam ze haar intrek in een zorgvoorziening. Ik was zeer bekommerd en wou dagelijks bij haar zijn om te helpen. Ik moest vaststellen dat haar vaardigheden nog verslechterden. Je kan dat allemaal moeilijk aanvaarden maar je moet het een plaats kunnen geven in je leven. Zelf beseft ze daar weinig van alhoewel ze mij nog heel goed aanvoelt. Ik denk dat mijn aanwezigheid nog een meerwaarde is voor haar. In de loop van die moeilijke jaren had ze een paar keer zeer heldere ogenblikken. Dan waren haar woorden en wensen zeer pijnlijk.

Na enige tijd had ik vertrouwen in de zorgvoorziening en de mensen die haar verzorgen en helpen. Om eerlijk te zijn, we hebben het daar getroffen. Iedereen doet daar zijn best om te kunnen helpen. Je ziet ook dat de middelen er aanwezig zijn om een goede zorg te kunnen geven. Dat is niet zo in alle zorginstellingen. Waar men winst nastreeft (o.a. in de privé) is dat veelal zo. Persoonlijk vind ik het schandalig dat men winst wil maken op de kap van zieke mensen en ook andere die zorg nodig hebben.

Na een paar maand en toch wat uit noodzaak heb ik beslist om de woensdag voor mezelf te houden. Dit dank zij het vertrouwen dat ik heb in de instelling en de zorg dat ze er krijgt. Weer een nieuwe fase in ons leven. Belangrijk is dat we toch nog bijeen zijn. Meer moet het niet meer zijn.

Pijnlijke scheiding door het virus

“Als mantelzorger ging ik haar dagelijks gaan helpen. Vooral met het eten. Dat was een verlichting voor het personeel die het daar al druk had.”

Op 6 maart 2020 moest Maria weer opgenomen worden in de spoed. Ze was plots fysiek zeer zwak. De symptomen leken weer op een vasculaire aandoening. In de kliniek kreeg ze een baxter met vocht en een mix van antibiotica. Blijkbaar had ze reflux en ze kreeg een maagonderzoek. Dat met een zeer lichte verdoving want zware verdoving kan in haar situatie gevaarlijk zijn. Nu moet ze een middel voor maagbescherming nemen. Na een week was ze veel beter. Als mantelzorger ging ik haar dagelijks helpen. Vooral met het eten. Dat was een verlichting voor het personeel die het daar al druk had.

Op 13 maart 2020 mocht ze terug naar de zorgvoorziening. De verantwoordelijke arts vond dat beter want ze moesten zich daar inrichten voor de opvang van corona patiënten.  Een dag die ik nooit meer ga vergeten in mijn leven.

Ik kreeg een bericht dat de zorgvoorziening preventief alle bezoek weerde. Ook de mantelzorgers. Moeilijk om te aanvaarden maar achteraf bekeken was dat een goede beslissing.

Wat me die dag vooral bijblijft, is dat het ziekenvervoer in de inkomhal stond met haar. Ik had gevraagd om buiten even op mij te wachten. Ze keek naar mij maar ik mocht niet meer binnen. Ik kon geen afscheid nemen. Ik vond dat overdreven omdat ik haar kort voordien nog had geholpen. De mensen aan het onthaal hadden duidelijke richtlijnen en ik wou het hen niet moeilijk maken. Een beeld dat me steeds zal blijven achtervolgen en nu hopen dat alles goed zal verlopen.

De eerste dagen daarna was ik zeer ongerust omdat ik niet kon inschatten of ze volledig hersteld was. Dankzij een verpleegster (met haar persoonlijke smartphone) kon ik Maria de zondag zien via video. Dat was voor mij een opluchting want ze zag er goed uit. Deze verpleegster maar ook heel veel anderen op de werkvloer voelen duidelijk aan wat onze gevoelens zijn. Ik kan hen niet genoeg bedanken. Al lang ben ik ervan overtuigd dat men de mensen in de zorgsector mag opwaarderen en meer dient te waarderen. Nu komt dat duidelijk naar voren. De beloning en verloning komen nogal vaak bij de verkeerde bestemmelingen.

Hoe moet het verder?

We zijn nu bijna een maand verder en gelukkig zie ik mijn vrouwtje sporadisch via video. Ze reageert nog op mijn stem. Ik zie ook dat ze daar hun best doen met de verzorging. Via facebook zie ik ook regelmatig foto’s van daar. Dat is een geruststelling en de medewerkers doen hun best. Het zal zeker ook niet gemakkelijk zijn voor de verzorgenden. Ook de onzekerheid is een zware druk voor die mensen. De mediaberichten zijn niet geruststellend. Daarbovenop zie je een zwakke minister die geen zekere uitstraling toont. Daarnaast heb je een federale minister met meer uitstraling maar die eerlijk toegeeft dat de middelen voor preventie op heden ontoereikend zijn. Die geeft wel de indruk zijn best te doen en begrip te hebben voor de toestand in zorgcentra. Als je nu al berichten leest en hoort dat je misschien uw partner of kind in een zorginstelling niet meer zal zien voor maanden is dat niet bemoedigend. Dat kan je onmogelijk volhouden. Daar is dringend een weloverwogen oplossing nodig.

In ieder geval was onze overheid niet voorbereid op deze crisis. Nergens ter wereld trouwens. Als je dan nog sommige onnozelaars – excuseer voor deze uitdrukking –  bezig hoort dan heb je ernstige bedenkingen bij sommige beleidsmensen en politiekers. Zijn dat de leiders die we willen en zijn hun prioriteiten de onze?  De zwaktes van onze systemen komen duidelijk naar voor. Vooral de mondialisering  heeft ons enorm afhankelijk gemaakt. Ook veel vatbaarder voor virussen zoals nu. Het mondiale reizen hoort daar ook bij.  De besparingsdrang in sommige sectoren toont nu ook zijn nadelen. Nu zie je duidelijk wie nodig is en van belang. Je ziet ook duidelijk wie we niet meer nodig hebben en niet van belang is.  Ook een verhaal voor later.

Nu is het noodzakelijk dat men de middelen zoekt en ter beschikking stelt. Wanneer men meer kan testen zal men gerichter maatregelen kunnen nemen. De naaste familieleden zoals ouders en partners zullen hun zorg (mantelzorg) weer kunnen opnemen. Weliswaar onder beschermende voorzorgsmaatregelen. Voor hen een opluchting maar ook een welkome hulp voor veel zorgcentra. Tot nu moest men zoeken en werken met tussenoplossingen omdat men niet voorbereid was.

Wees sterk, moedig en solidair in deze moeilijke tijd.

Voor mijn vrouwtje en al die andere mensen met verdriet en noden,

Rudy  Cools

13 april 2020

Coördinator Steunpunt Mantelzorg verdedigt belangen van mantelzorgers in ad-hoc coronacommissie van het Vlaams Parlement

Naomi

Onze coördinator, Naomi De Bruyne, hield op maandag 6 juli een pleidooi voor concrete ondersteuning en aandacht voor mantelzorgers tijdens het ad-hoc coronacommissie van het Vlaamse Parlement.

Naomi De Bruyne wijst op de uitputting bij mantelzorgers en op de onzekerheden en zorgen die ze hebben. Ze vertelt over hoe mantelzorgers zich in de steek gelaten voelen.

Steunpunt Mantelzorg pleit dan ook voor een zichtbare aanpak en concrete ondersteuning voor mantelzorgers.

Naomi De Bruyne: “De zorg die mantelzorgers geven is niet vanzelfsprekend en ook niet oneindig of onuitputbaar. Het is cruciaal dat hun noden meegenomen worden in een tweede golf van de COVID19-crisis of in een volgende gezondheidscrisis. Zorg dat professionele diensten maximaal toegankelijk blijven, geef laagdrempelige informatie op maat en geef mantelzorgers de zichtbaarheid en erkenning die ze verdienen.”

Aanleiding hiervoor is de enorm verhoogde druk die mantelzorgers sinds de coronamaatregelen hebben ondervonden. Dit bevestigt het onderzoek naar de impact van corona van HOGENT en Steunpunt Mantelzorg:

  • 55,7% rapporteert dat ze onder constante spanning staan.
  • 44,7% slaapt slecht
  • 34,2% voelt zich depressief
  • 49,0% ervaart leegte
  • 37,9% voelt zich in de steek gelaten
  • Raadpleeg verdere cijfers en toelichting uit het onderzoek van HOGENT.

Steunpunt Mantelzorg pleit voor een gespecialiseerde aanpak met aandacht voor de  concrete noden van mantelzorgers.

Ook mantelzorgers staan in voor de zorg van iemand anders, ook zij verdienen bescherming, aandacht en informatie. Ook zij ondersteunen onze zorgsector bij het verlagen van extra druk tijdens een tweede piek.

Bekijk het volledige pleidooi met onze aanbevelingen en vragenrondje met het Vlaamse Parlement achteraf.

Meer weten?

Opiniestuk: 2 op 3 mantelzorgers zwaarder belast door corona

Onze coördinator Naomi De Bruyne schreef een opiniestuk over de impact van corona met aanbevelingen voor het beleid. Je leest het volledige opiniestuk op de website van Sociaal.Net.

Beknopt:

Half mei organiseerden HOGENT en Steunpunt Mantelzorg een online bevraging bij mantelzorgers over de impact van corona.

Uit het onderzoek blijkt dat de impact van de coronacrisis op mantelzorgers groot is. 55 procent heeft het gevoel constant onder spanning te staan en 45 procent slaapt slechter door kopzorgen.

Samen met HOGENt publiceerden we een opiniestuk met onze bevindingen en aanbevelingen op Sociaal.net.

Meer weten?

Foto: Melanie Kreutz via Unsplash

Persbericht: coronacrisis zet mantelzorgers onder druk

HOGENT en Steunpunt Mantelzorg organiseerden half mei een online bevraging over de impact van de coronacrisis op mantelzorgers. We delen graag al de eerste resultaten met jullie.

  • Ruim 650 mantelzorgers namen deel aan de bevraging.
  • Tweederde van hen ervaart de coronaperiode als zwaarder dan voordien.
  • Meer dan de helft besteedt meer tijd aan de mantelzorg. Dat heeft onder meer te maken met het verminderen van de contacten met het eigen netwerk van de zorgvrager.

Het onderzoek biedt verder ook een inkijk in de (vaak beperktere) ondersteuningsopties, de bezorgdheid van mantelzorgers over de gezondheid van hun zorgvrager, de balans tussen mantelzorg en hun andere rollen en de specifieke ondersteuningsmaatregelen.

Het volledige persbericht en uitgebreide toelichting over het onderzoek vind je op de nieuwswebsite van HOGENT.

We willen graag iedereen bedanken die de bevraging heeft ingevuld. We willen ook graag onze waardering uitspreken aan iedereen die de bevraging mee verspreid heeft. Hartelijk dank voor jullie steun, tijd en feedback.

Meer weten?

Onderzoeksteam HOGENT

Contactgegevens Steunpunt Mantelzorg

Foto: Dominik Lange via Unsplash

Richtlijnen mantelzorg en corona

Hieronder vind je meer informatie over:

  • Richtlijnen voor wanneer de zorgvrager thuiswoont
  • Richtlijnen voor wanneer de zorgvrager in een woonzorgcentrum woont
  • Richtlijnen voor wanneer de zorgvrager in een assistentiewoning woont
  • Extra informatie voor personen met een handicap

Richtlijnen voor wanneer de zorgvrager thuiswoont

Als de persoon voor wie je zorgt nog thuis woont of bij jou als mantelzorger inwoont, gelden de algemene regels voor burgers.

Momenteel is de algemene regel:

  • Je mag afspreken met wie je wil. Hou altijd 1,5 meter afstand of draag een mondmasker.
  • Je mag met maximum 3 dezelfde personen dicht contact hebben. 1,5 meter afstand is dan niet nodig. Kinderen onder de 12 jaar en de personen met wie je samenwoont tellen niet mee.
  • Nodig je personen uit bij je thuis ? Je mag maximum 4 personen uitnodigen. Kinderen onder de 12 jaar tellen niet mee.
  • Kom je samen op straat ? Je mag met maximum 4 personen zijn. Kinderen onder de 12 jaar tellen niet mee.

Tips:

  • Spreek zo veel mogelijk buiten af: in je tuin, op een terras, in een park…
  • Lukt dat niet, zorg dan dat de ruimte voldoende verlucht is. Zet bijvoorbeeld een raam open.
  • Was nog steeds voldoende je handen.
  • Nies of hoest in je elleboog.
  • Draag een mondmasker waar het verplicht is of als je geen 1.5 meter afstand kan bewaren.

Opgelet! Wie ziek is of symptomen vertoont, ontmoet geen andere mensen.

Lees meer over de richtlijnen.

Heb ik een verplaatsingsattest nodig?

Je hebt geen attest nodig om verplaatsingen te maken in het kader van je mantelzorg.

Tips

  • Heb je sowieso een bewijs of attest van zorgbehoefte van je zorgvrager? Dit kan je meenemen tijdens je verplaatsing, maar dit is niet verplicht of nodig volgens de richtlijnen van de overheid.
  • in sommige gemeentes zijn er striktere regels voor verplaatsingen. Zo mag je in de provincie Antwerpen je  niet verplaatsen tussen 23u30 en 6u. Hou ook de lokale regels in de gaten.

Hoe organiseer ik de zorg?

  • Behoud zo veel mogelijk 1.5 meter afstand, tenzij dat niet gaat, bijvoorbeeld als je je zorgvrager helpt bij het wassen of aankleden.
  • Beperk het aantal mensen dat op bezoek komt.
  • Schakel de hulp in van professionele zorgversterkers:
    • Diensten voor thuisverpleging: voor verpleegkundige zorg aan huis;
    • Diensten voor gezinszorg: voor persoonsverzorging en poetshulp;
    • Diensten voor oppashulp: voor oppashulp aan huis;
    • Dienst maatschappelijk werk van het ziekenfonds: voor advies van een maatschappelijk werker.
    • De contactgegevens vind je op de website van Zorg en Gezondheid
    • Onze partner i-mens helpt je ook graag verder: i-mens of 078 15 25 35.

Algemene hygiënische maatregelen

  • Was regelmatig en grondig je handen  met water en vloeibare zeep. Droog je handen af met een aparte handdoek of keukenpapier. Of ontsmet je handen met ontsmettingsalcohol. Dit doe je altijd in de volgende gevallen:
    • Voor en na je bezoek aan je zorgvrager.
    • Als je contact hebt gehad met lichaamsvochten, bloed of slijmvliezen (nadien ook ontsmettingsalcohol gebruiken).
    • Nadat jij of je zorgvrager geniest of gehoest hebben.
  • Bedek je neus en mond met een papieren zakdoek als je moet niezen, snuiten of hoesten. Gooi de zakdoek nadien in de vuilnisbak. Heb je geen zakdoek voorhanden? Hoest of nies in je elleboog. Vraag hetzelfde te doen aan je zorgvrager.
  • Raak je ogen, neus of mond zo weinig mogelijk aan.

Wees aandachtig voor symptomen van corona bij je zorgvrager en jezelf

Iedereen die symptomen heeft van een acute infectie van de luchtwegen (zoals hoest, koorts, kortademigheid of keelpijn) wordt beschouwd als een mogelijk geval van COVID-19 (de officiële naam voor “corona”). Let op: wie tot een risicogroep behoort, heeft een groter risico om een ernstig ziekteverloop te hebben. Denk dan bijvoorbeeld aan mensen met een chronische aandoening, ouderen of mensen met een verzwakt immuunsysteem. Contacteer de huisarts daarom telefonisch zodra je vermoedt dat je zorgvrager of jij besmet zijn. Hij zal de situatie inschatten en al dan niet stappen ondernemen.

Wat als je zorgvrager (misschien) besmet is?

Het uitgangspunt is dat verzorging thuis gegarandeerd moet blijven, ook als je zorgvrager (misschien) besmet is. Alle noodzakelijke diensten blijven langskomen.

  • Als je huisarts vermoedt dat het om een COVID-19 besmetting gaat, leg dan het isolatiedocument van Zorg en Gezondheid in het zicht, voor de arts en andere zorgverleners. Je kan het isolatiedocument onderaan deze pagina downloaden.
  • Verwittig andere zorgverleners en mantelzorgers over de mogelijke besmetting.
  • Mensen met (een vermoeden van) COVID-19 mogen niet verzorgd worden door andere kwetsbare personen. Heb je als mantelzorger zelf gezondheidsproblemen of een chronische aandoening? Vraag hulp aan andere mantelzorgers of professionele zorgverleners. Je kan terecht bij de Dienst Maatschappelijk Werk van je ziekenfonds of bij het OCMW van je gemeente.
  • In deze omstandigheden is het heel duidelijk: voorzie de noodzakelijke zorg en ondersteuning, maar vermijd zo veel mogelijk contact en hou je aan 1.5 meter afstand. Lukt dat niet, dan vraag je aan de persoon om zijn of haar neus en mond te bedekken met een chirurgisch mondmasker. Heb je geen chirurgisch mondmasker, dan kan je een stoffen mondmasker gebruiken of een sjaal. Was regelmatig en grondig je handen.
  • Wie misschien besmet is met COVID-19 verblijft best in een aparte kamer (met apart sanitair) en verlaat zijn of haar woning niet.
  • Was je kleren na je bezoek op minstens 60°C.
  • Overleg met de huisarts of bijkomende voorzorgsmaatregelen nodig zijn.

Mag ik nog het huishouden doen van mijn zorgvrager, ook als die (misschien) besmet is met COVID-19?

  • Je mag blijven de boodschappen doen voor je zorgvrager. Maar je plaatst best de boodschappen bij de voordeur. Houd afstand van elkaar.
  • Bestek en borden was je best op een hoge temperatuur (60°C). Net zoals bedlinnen.
  • De kamer of woning van je zorgvrager verlucht je best enkele keren per dag. Als je zorgvrager (misschien) besmet is, reinig en ontsmet je die ook dagelijks, bijvoorbeeld met een chlooroplossing (javel).
  • Gooi afval dat in aanraking is geweest met een besmet persoon in een aparte afgesloten afvalzak.
  • Was je handen grondig en regelmatig.

Richtlijnen voor wanneer de zorgvrager in een woonzorgcentrum woont

Sinds 25 juli zijn er terug strengere regels voor de woonzorgcentra. Als bezoeker of mantelzorger hou je vanaf nu rekening met de volgende maatregelen:

  • Je moet steeds een mondmasker dragen en 1.5 meter afstand houden. Ook als de zorgvrager tot je persoonlijke bubbel behoort.
  • Bezoek op de kamer is voorlopig niet meer mogelijk. Jullie spreken af in de buitenlucht of in een daartoe voorziene ruimte. Die ruimte wordt na elk bezoek gedesinfecteerd en regelmatig verlucht.
  • Je zal dus je contactgegevens moeten noteren in het registratiesysteem van het woonzorgcentrum. Dit moet de contact tracing vergemakkelijken, mocht dat nodig blijven.
  • Het zou kunnen dat je ook een verklaring op erewoord moet ondertekenen.
  • Je mag niet op bezoek komen als je de 14 dagen ervoor symptomen hebt gehad of positief hebt getest op COVID-19.
  • Was en/of ontsmet regelmatig je handen.
  • Nies of hoest in je elleboog.

Opgelet: de woonzorgcentra moeten binnen het kader van de Vlaamse overheid een eigen bezoekregeling uitwerken, aangepast aan hun specifieke context. Hoe de bezoekregeling er concreet zal uitzien, kan verschillen van voorziening tot voorziening. Vraag dus na bij het woonzorgcentrum of er nog bijkomende maatregelen zijn.

Richtlijnen voor wanneer de zorgvrager in een assistentiewoning woont

Als je in een assistentiewoning of serviceflat woont, zijn er twee mogelijkheden.

  • Autonome assistentiewoningen of serviceflats

Als je assistentiewoning of serviceflat niet fysiek verbonden is aan een woonzorgcentra, volg je de algemene richtlijnen van de Nationale Veiligheidsraad. Je vindt die ook onder richtlijnen in thuiszorgsituaties (hierboven)

  • Assistentiewoningen of serviceflats die fysiek verbonden zijn aan een woonzorgcentra

De directie van de voorziening beslist zelf of dezelfde regels van de woonzorgcentra (zie hierboven) gevolgd worden, of de algemene richtlijnen van de Nationale Veiligheidsraad gelden.

Extra informatie voor personen met een handicap

Meer weten?

  • Check onze overzichtspagina over mantelzorg en corona
  • Heb je vragen over mantelzorg en corona? Contacteer ons via info@steunpuntmantelzorg.be of 02 515 04 42.
  • Heb je vragen over corona? Check www.info-coronavirus.be of 0800 146 89 van de FOD Volksgezondheid.
  • Heb je vragen over hoe je de zorg thuis kan organiseren? Contacteer i-mens via 078 15 25 35.
  • Wil je met iemand praten? Je kan ons contacteren via 02 515 04 42 of je kan ook terecht bij tele-onthaal via het nummer 106 of via hun chat.
  • Download de richtlijnen van het Agentschap Zorg en Gezondheid:

Oproep onderzoek impact corona op mantelzorgers

Hoe gaat het met jou als mantelzorger tijdens corona? Heb je meer of minder tijd voor de zorg die je geeft? Zijn je zorgtaken veranderd? En hoe gaat het met jouw veerkracht?

Hogeschool Gent en Steunpunt Mantelzorg willen jouw stem horen. Heb je 15 minuten de tijd? Het onderzoek loopt nog tot 24 mei. Vul snel onze anonieme bevraging in.

Met de resultaten willen we mantelzorg zichtbaar maken en meer en meer op de kaart zetten.

Bedankt alvast voor jullie tijd!

Mantelzorger Lionel over de impact van corona

In deze tijden leggen we ons oor te luister bij mantelzorgers om te vragen hoe zij de corona-uitbraak ervaren. Wat doet zoiets met jou als mantelzorger? Welke impact heeft het op jou en op de persoon voor wie je zorgt?

Aan de lijn hebben we Lionel, een gemoedelijke 60-plusser die praat over de mantelzorg voor zijn 24-jarige dochter met meervoudige handicap. Lionel contacteerde ons met een praktische vraag over de richtlijnen voor mantelzorgers. Algauw bleek dat er achter zijn vraag een persoonlijk verhaal zat vol hoop, liefdevol engagement en een rijkdom aan tips.

Of we hem daarover mochten interviewen? Lionel vond het goed. Hieronder lees je zijn ervaring.

Lionel, kan je even kort jullie mantelzorgsituatie beschrijven voor ons?

Mijn echtgenote Renate en ik zijn beide 60-plussers. Zij draagt het grootste deel van de zorg voor onze 24-jarige diep-mentaal en fysiek gehandicapte dochter Tikvah. Ze werd geboren met slechts heel weinig hersenen.

Ikzelf heb sedert 1,5 jaar een auto-immuun spierziekte, waardoor ik heel wat medicatie moet nemen om die ziekte onder controle te krijgen.

Daardoor zijn er 3 risicofactoren in geval van besmetting: verhoogde bloeddruk, de spierziekte die de werking van de ademhalingsspieren aantast en mijn immuunsysteem dat onderdrukt moet worden.

Hoe is jullie leven veranderd sinds de uitbraak van het coronavirus?

Voor mensen van buitenaf zou dat misschien als dramatisch worden beschreven, omdat niet alleen onze dochter een risicopersoon is in geval van besmetting. In de praktijk betekent dit dat we er alles aan doen om elkaar te steunen, te beschermen en de moed erin te houden, ook al zijn de beslissingen soms zwaar.

Omwille van het risico zijn we bijvoorbeeld zeer vroeg volledig in zelf-isolement te gaan. Onze zoon die nog thuis woonde maar een essentiële tewerkstelling heeft in de veiligheidssector, kon niet langer bij ons blijven wonen en is daarom tijdelijk bij zijn zus ingetrokken.

Onze andere twee dochters kunnen ook niet op bezoek komen omdat ze nog tewerkgesteld zijn.

Wegens het risico kunnen we slechts zeer sporadisch naar buiten en dan ook enkel met de wagen, iets wat we in de laatste 6 weken 3 keer deden. We hebben gelukkig een tuintje en met het mooie weer hebben we daar met volle teugen van genoten.

Hoe ervaren jullie de quarantaine? Welk effect heeft dit op jullie?

De quarantaine is uiteraard een zeer zware dobber. Maar we zijn ook al wat ouder en ons jongere ‘vuur’ is al wat verminderd en we slagen er daardoor ook in wat meer te relativeren.

Omdat we hier dus met 2 hoge risicopersonen wonen en Renate ook een risicofactor heeft, hebben we spijtig genoeg onze assistenten moeten ontslaan.

Tijdens de eerste 9 jaar verzorgde Renate Tikvah 24u op 24 en 7 dagen op 7. Toen Tikvah 9 jaar oud was, kregen we een beperkt PAB, waardoor we tot voor kort assistenten konden inschakelen gedurende een 10-tal uur per week. We staan nu reeds enkele jaren op een wachtlijst voor een verhoging, wat opnieuw een stap vooruit zou zijn. Eens goedgekeurd, hopen we dadelijk opnieuw een herziening aan te vragen, want door de overgang van het PAB naar PGB, werd ze opnieuw in een te lage categorie ingeschaald.

We hopen onze assistenten in betere tijden weer te kunnen aanvaarden, maar dat zal vermoedelijk niet mogelijk zijn voordat er een vaccin is.

Ons gezin als geheel kan elkaar dus niet meer ontmoeten: onze 3 andere kinderen zijn allen alleenstaanden en de kloof om geen fysiek contact te hebben is uiteraard reusachtig. Wie weet, wordt een van ons ziek en zouden we de zieke persoon zelfs niet meer te zien krijgen.

Hoe helpen jullie elkaar? Hoe onderhouden jullie contact met elkaar in deze periode?

Gelukkig helpen onze drie andere kinderen ons waar ze maar kunnen naast hun werk. Ze verzorgen ons met alles wat we nodig hebben, als we het al niet via toelevering kunnen verkrijgen.

Buiten een paar woorden uitwisselen, wanneer de kinderen ons iets brengen, verloopt alle communicatie via telefoon, Whatsapp of via mails. Sedert het begin van onze quarantaine is niemand van buitenaf bij ons geweest.

Hoe ontspannen jullie nu?  Wat doet er deugd in deze vreemde tijden? Wat geeft jullie energie?

Vòòr de pandemie, waren we allebei sociaal zeer actief en hebben een zeer brede internationale vrienden- en kennissenkring. Ik was maandelijks onderweg in het buitenland en dat is alles als met een schaar afgesneden. Maar via de sociale media, telefoon zijn we allebei elke dag redelijk druk in de weer.

Daar ik vloeiend 4 talen spreek, houd ik het nieuws in een reeks landen intensief in het oog en verdiep mij ook in de virologische en epidemische aspecten van de pandemie en alles wat we zelf kunnen doen om ons beter te beschermen. We vervelen ons zeker niet en ik denk dat dit voor ons een grote hulp is. Wat de weerslag echter zal zijn als we weer eens ‘buiten’ ons afgebakend ‘domein’ zullen komen, kunnen we nu nog niet beseffen.

Wat onze dochter aangaat, hebben we niet zoveel mogelijkheden, omdat zij uiteraard zeer hulpbehoevend is. Renate is de hele dag zwaar aan het werk en s’avonds doodmoe en ik spring bij waar ik kan, maar mijn mogelijkheden zijn door mijn spierziekte ook beperkt, omdat ik moeilijkheden heb om te lopen.

Een van de weinige dingen die onze dochter nu kan doen, is met mij of Renate kleine wandelingetjes maken in de tuin. Maar 150 stappen in één keer is het maximum, want zij stapt zeer slecht.

Voor Renate is het een grote voldoening, dat ze na al die jaren nu eindelijk met een klein groentetuintje kon beginnen.

Wat ons zeer veel deugd doet voor het ogenblik, zijn de kleine dingen van het leven. Bijvoorbeeld, we lezen veel en die momenten van rustig stilzitten in onze tuin als het weer het toelaat en te genieten van de zon en het speelpleintje naast ons huis dat nu wel leeg is, maar aan de zijkant en overkant is veel prachtig groen. Of die 2 keren dat ik een klein vogeltje zag met een korte kromme bek: een boomkruiper die aan het venster van mijn kantoortje zich tegoed deed aan een spinnetje in de nis van de muur.

Daarnaast halen we, zeker in tijden zoals vandaag, veel kracht uit ons geloof. Dat helpt ons op vele vlakken en bemoedigt ons telkens opnieuw. Vooral om ondanks vallen en opstaan de ogen naar boven op te slaan en niet door de omstandigheden ‘geleefd’ te worden, maar binnen de omstandigheden zelf te leven en met Gods hulp zelf ‘het heft in handen te houden’.

Waar ben je fier op bij jezelf en je gezin de afgelopen tijd?

De laatste tijd ben ik vooral dankbaar. Dat onze kinderen het goed doen. Dat we nog leven, dat we met zijn drieën nog samen zijn. Dat het onze kinderen nog goed gaat en ze nog werk hebben. Ik ben blij dat we er voor het ogenblik relatief goed in slagen om door deze moeilijke tijden te komen. Maar we hebben er ook vertrouwen op dat alles goed komt.

Welke tips zouden jullie voor andere mantelzorgers nu aanraden? Wat is het meest belangrijke om te doen?

  • Let erop dat je je mentaal niet isoleert. Er staan zoveel media ter beschikking: maak er gebruik van en geef niet op! En dan bedoel ik ook media die ons helpen om het sociaal contact zo ècht mogelijk te maken.
  • Zoek troost in het sociale. Doe gezelschapsspelen, dat is een uitstekende manier om goed sociaal bezig te zijn. Sluit je vooral niet op in je eigen wereld.
  • Bewaar een goed evenwicht tussen enerzijds te denken aan ieders veiligheid en anderzijds je kalmte te bewaren.
  • En voor de doemdenkers, ooit zei iemand ‘Als ik wist dat morgen het einde van de wereld zou zijn, dan plant ik vandaag nog een boom’.

Wil je ook jouw verhaal kwijt? Stuur een mailtje naar info@steunpuntmantelzorg.be. We gaan in alle vertrouwen en discretie om met je getuigenis.

Opiniestuk: Beschouw mantelzorgers als echte zorgverleners

Samen met i-mens schreven we een opiniestuk over het belang van mantelzorg in tijden van corona. We verschenen met het opiniestuk in MoneyTalk, Knack.be. Lees hier het volledige opiniestuk.

Beknopt:

Hoe onzichtbaar ze voor veel mensen ook zijn, zonder de inspanningen van de mantelzorgers zou de zorgsector kraken. Beschouw mantelzorgers daarom als echte zorgverleners. Stel ook voor hen psychologische ondersteuning ter beschikking. Geef ook aan hen beschermend materiaal. Stimuleer verlofmogelijkheden om tijdelijk meer zorg op te nemen, zonder verlies van sociale rechten. En geef duidelijke richtlijnen, zodat ook mantelzorgers, zich kunnen organiseren.